« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫لطفاً بنشینید.
‫ما اینجا جمع شدیم
‫تا شاهد پیوندِ این دو روحِ عزیز باشیم.
‫میگن که عشق یعنی صبر، عشق یعنی مهربانی
‫اما به نظر من، عشق خیلی ‫خطرناک‌تر از این حرف‌هاست.
‫وقتی برای اولین بار عاشق می‌شیم، ‫نرم می‌شیم.
‫و توی همین نرمیه که یهو ‫تا تهِ قلبمون خنجر می‌خوریم.
‫عشق همینه.
‫مثل یه میله فلزیه که وسط قلبتون فرو می‌ره ‫و سوراختون می‌کنه.
‫هر روز آرزو می‌کنیم که ‫اون میله رو از قلب بیرون نکشن.
‫اما مثل هر ریسک دیگه‌ای،
‫همین هیجانشه که ‫باعث می‌شه به همه‌چیز بیارزه.
‫برای اینکه تمام و کمال عاشق باشی، ‫باید خودت رو فدا کنی.
‫مهم‌ترین تصمیم اینه که ‫به کی اعتماد کنی تا سرِ دیگه
‫اون میله فلزی رو نگه داره.
‫و حالا این زوج تصمیم گرفتن که ‫سوگندنامه خودشون رو بخونن.
‫ریچل، اول با تو شروع می‌کنیم.
‫نیکی.
‫عاشقِ تو شدن خیلی راحت بود ‫و خیلی هم سریع اتفاق افتاد.
‫اولین قرارمون توی یه ماشین اجاره‌ای بود
‫و چهار روز طول کشید.
‫چهار روز!
‫و یادمه با خودم فکر می‌کردم...
‫«هیچ‌وقت نمی‌خوام از این ماشین پیاده شم.»
‫و اون چهار روز حالا شده... تا ابد.
‫تمام عمرم سعی کردم خودم رو
‫در برابر بدشانسی مسلح کنم، همیشه...
‫دنبالِ یه اطمینانِ قلبی بودم. اما...
‫خب همون‌طور که می‌دونیم، این هفته ‫دهنمون رو صاف کرد.
‫ببخشید. حسابی از پا درمون آورد.
‫و بین همه این‌ها، فهمیدم که
‫نمی‌شه به «قطعیت» تکیه کرد، چون...
‫توی ازدواج، توی عشق، توی هیچ‌چیزی ‫هیچ قطعیتی وجود نداره.
‫تنها قطعیتِ زندگی، مرگه.
‫پس لعنت به قطعیت!
‫من هیچ نگرانی ندارم.
‫چون تو... تو مهره شانسِ منی.
‫تو همیشه، همیشه، همیشه ‫مهره شانسِ من بودی.
‫واقعیت داره.
‫برای همین...
‫من، نیکی، قسم می‌خورم همون‌طور که تو منو دیدی، ‫منم تو رو ببینم.
‫و قول می‌دم که...
‫بهت باور داشته باشم و به «ما» باور داشته باشم.
‫چون واقعیتِ این ماجرا... همینه.
‫این ریسکِ بزرگیه که نمی‌دونیم تهش چی قراره بشه،
‫اما باور داریم که همه چیز خوب پیش می‌ره.
‫و من...
‫باور دارم که تو نیمه گمشده منی.
‫پس هر جا که داریم می‌ریم... هر جا...
‫هیچ‌وقت نمی‌خوام از این ماشین اجاره‌ای پیاده شم.
‫خب، تموم شد.
‫- خیلی خب نیکی، نوبت توئه. ‫- آره، باشه.
‫من مالِ خودم رو نوشتم.
‫ریچل.
‫کاش اول من می‌خوندم. ‫بعد از حرف‌های تو، خوندن خیلی سخته. واقعاً سخته.
‫خب ریچل، همون‌طور که از لحظه ‫ورودت به اینجا فهمیدی...
‫من توی خانواده‌ای بزرگ شدم ‫که برای ازدواج خیلی ارزش قائل بودن.
‫واسه همین طبیعیه وقتی دو هفته بعد از ‫شروع رابطه‌مون بهم گفتی
‫که هیچ‌وقت ازدواج نمی‌کنی، با خودم گفتم:
‫!خودِ خودشه.
‫اما واقعیت اینه که هیچ‌وقت لازم نشد ‫از خودم بپرسم که آیا تو نیمه گم‌شدمی یا نه،
‫چون همیشه این رو می‌دونستم.
‫و بعد از اینکه فقط یک ساعت باهات وقت گذروندم
‫با خودم گفتم: ‫«کاش... کاش تمام ساعت‌های عمرم همین‌طوری باشه.»
‫«و اگه بقیه عمرم رو باهاش نگذرونم»
‫«حتماً به خاطر اینه که یه گندِ حسابی زدم.»
‫با خودم عهد بستم که اون گندِ حسابی رو نزنم
‫تا بتونم یه روز اینجا پای سفره عقد بایستم ‫و برات سوگند یاد کنم.
‫و حالا رسیدیم به این لحظه مقدس.
‫قول می‌دم که همیشه عشقم،
‫وقتم و درکم رو بهت هدیه بدم.
‫قول می‌دم توی هر ماجراجویی‌ای که دنبالشی، ‫یه همراه باشم که هیچ‌وقت قضاوتت نمی‌کنه.
‫قول می‌دم همیشه کنارت بایستم،
‫حتی وقت‌هایی که با هم اختلاف نظر داریم.
‫توی این دنیا هیچ‌چیزی برام ‫مهم‌تر از تو نیست.
‫و اجازه نمی‌دم هیچ‌چیزی بینمون فاصله بندازه.
‫عاشقتم.
‫خیلی قشنگ بود.
‫هر دوتاتون خیلی زیبا گفتین.
‫خب حالا نوبت لحظه اصلیه، بله. ‫حلقه‌ها رو لطف کنین.
‫بفرمایید. این مالِ شماست.
‫اینم مالِ شما.
‫دارم می‌لرزم.
‫بسیار خب.
‫ریچل الکساندرا هارکین،
‫آیا نیکلاس سامر کانینگهام رو به همسریِ ‫قانونی خودت قبول می‌کنی،
‫تا در خوشی و ناخوشی همراهش باشی ‫و فقط مرگ بتونه شما رو از هم جدا کنه؟
‫بله، قبول می‌کنم.
‫نیکلاس سامر کانینگهام،
‫آیا ریچل الکساندرا هارکین رو به همسری ‫قانونی خودت قبول می‌کنی،
‫تا در خوشی و ناخوشی همراهش باشی ‫و فقط مرگ بتونه شما رو از هم جدا کنه؟
‫پسرم، فقط یه «بله» بگی کافیه.
‫من...
‫حالت خوبه؟
‫من...
‫من این سوگندنامه رو... یه هفته پیش نوشتم،
‫اما الان دیگه زیاد به دلم نمی‌شینه...
‫چون تو... تو راست می‌گفتی.
‫این هفته حسابی از پا درمون آورد،
‫و هر چی که فکر می‌کردم
‫درباره عشق و ازدواج می‌دونم، عوض شده.
‫همه‌چیز عوض شده.
‫و من... من الان تو رو بهتر از ‫هر زمانِ دیگه‌ای درک می‌کنم.
‫تازه می‌فهمم چی می‌گفتی.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫ازدواج آدم‌ها رو نابود می‌کنه.
‫و داشت روی ما تأثیر می‌ذاشت.
‫و می‌دونی چیه؟ من...
‫نمی‌خوام رابطه‌مون تغییر کنه.
‫- طبق برنامه پیش برو. ‫- داری چی‌کار می‌کنی؟
‫ازدواج مثل سم بوده.
‫- ازدواج مثل... بسه دیگه، دارمش. ‫- خوبی؟
‫توی خانواده من مثل سم بوده، ‫و من فقط...
‫در حالی که خودت نمی‌خواستی ‫تو رو مجبور کردم بیای اینجا
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ریچل، تنها چیزی که من می‌خوام ‫اینه که بقیه عمرم رو با تو بگذرونم.
‫اما نمی‌خوام ما هم مثل بقیه بشیم.
‫می‌خوام این حق رو داشته باشیم که ‫هر روز، از صمیم قلب همدیگه رو انتخاب کنیم.
‫- دقیقا همون‌طوری که همیشه بودیم. ‫- همگی، طوری نیست.
‫اون ماشین اجاره‌ای داره می‌پیچه به چپ، ‫خیلی دورتر از اینجا.
‫- اما ما هنوز توی ماشینیم. ‫- نیکی، بهم نگاه کن. بهم نگاه کن.
‫باهام ازدواج کن. باهام ازدواج کن. ‫باید باهام ازدواج کنی. همین الان.
‫دارم ما رو از قید و بندِ ‫این رسم و رسومات آزاد می‌کنم.
‫- داری شوخی می‌کنی دیگه، نه؟ ‫- ریچل...
‫داری جدی حرف می‌زنی؟
‫این همون چیزیه که تو می‌خوای.
‫- تمومش کن. خدای من، این... ‫- جدی می‌گم.
‫بهتر نیست یه کمی به این زوج وقت بدیم ‫تا بتونن مسائلشون رو حل کنن؟
‫- نه. ‫- همه سرِ جاشون بمونن.
‫ریچل!
‫بیا فقط سوییچ رو برداریم، سوار ماشین شیم ‫و بریم. تف به این وضعیت.
‫- بگو که جدی نمی‌گی. ‫- متأسفم که مجبورت کردم بیای اینجا. دارم درستش می‌کنم.
‫این هفته یه جورایی شبیه کابوس بود.
‫اگه این یه نشونه از آینده‌مون باشه چی؟ ‫نمی‌ذارم این اتفاق برامون بیفته.
‫معلومه که این هفته کابوس بود!
‫هفته عروسی‌مونه. ‫فکر کردی هفته عروسی چطوریه؟
‫قرار بود با من دل رو بزنی به دریا.
‫- زدم! زدم! داشتم همین کار رو می‌کردم. ‫- نه!
‫تو فقط داشتی پشتِ یه مشت فلسفه قایم می‌شدی
‫و از آینده‌ای می‌ترسیدی که ‫بر اساس تصمیمات اشتباهِ بقیه بود!
‫اون کسی که به رابطه‌ام ایمان داشت، من بودم!
‫- منم دارم همین کار رو می‌کنم. ‫- کجای این کار مثلِ همونه؟
‫تو خودت قبول کردی ‫که تنها چیزی که مهمه، ما هستیم.
‫- دارم مراقبِ رابطه‌مون هستم. ‫- چطوری؟
‫من به خاطرِ تو، کلِ ارزش‌هایِ ‫خانواده‌ام رو زیرِ پا گذاشتم!
‫اما من ازت نخواسته بودم که این کار رو بکنی!
‫باشه، اما ریچ می‌دونم که تو هیچ‌وقت نمی‌خواستی ازدواج کنی.
‫و الان... می‌بینمش، ‫و بالاخره می‌فهمم چرا.
‫باید باهام ازدواج کنی. ‫نه، ما باید با هم ازدواج کنیم.
‫ریچل، تو همیشه می‌گفتی ‫که اصلاً دلت نمی‌خواد ازدواج کنی.
‫اون مالِ قبلِ این بود که بفهمم یه نفرین ازدواج ‫توی خانواده منه.
‫اگه تو بهم پیشنهاد نمی‌دادی، ‫اوضاعمون خوب می‌بود و این تقصیرِ تو نیست.
‫باشه؟ تقصیرِ تو نیست. تو نمی‌دونستی.
‫من نمی‌دونستم، اما الان می‌دونیم، ‫و الان مجبوریم که ازدواج کنیم.
‫این دلیلِ درستی برای ازدواج کردن نیست.
‫باید به خاطرِ این باشه که همدیگه رو دوست داریم ‫و به این عشق باور داریم.
‫می‌دونم، اما الان توی اون ‫شرایطِ لعنتی نیستیم.
‫خدای من. چرا الان داری این کار رو می‌کنی؟
‫چه مرگته آخه نیکی؟
‫چرا الان داری این کار رو می‌کنی؟
‫آره، بیشتر. بیشتر. بیشتر. ‫آره، همونقدر، آره، ممنون.
‫سهمِ همه باید همین‌قدر باشه.
‫حتی اون‌هایی که زیرِ سن قانونین. این یکی مالِ توئه.
‫اون توی وضعیتِ بحرانی بود، ویکتوریا.
‫از من راهنمایی می‌خواست و منم باید باهاش صادق می‌بودم.
‫من از کجا باید می‌دونستم که ‫این‌طوری واکنش نشون می‌ده؟
‫چون اون ما رو بتِ خودش کرده.
‫فکر می‌کنه ما یه ازدواجِ بی‌عیب و نقص داریم.
‫خب، داریم دیگه.
‫تو رابطه من و پسرم رو نابود کردی.
‫دیگه هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنم اعتمادش رو دوباره جلب کنم.
‫- نه، نه، نه. اون خیلی دوستت داره. ‫- تو پایانِ خوشِ زندگیِ منو ازم گرفتی.
‫صبر کن، برگرد. ویکتوریا!
‫عزیزم، اون بالا چه اتفاقی افتاد؟
‫تو با این قضیه مشکلی نداری؟ ‫نیکی حالش خوبه؟ حالا باید چی‌کار کنیم؟
‫ممنون. چیزی نیست... فقط یه اختلاف‌نظرِ کوچیک. ‫و احمقانه بود. طوریشون نیست.
‫یکی می‌تونه از مهمون‌ها پذیرایی کنه؟ ‫نمی‌خوام کسی تشنه بمونه. به سلامتی!
‫به سلامتی.
‫یه جوری بگو که انگار واقعاً خوشحالی! مامان، سلام. ‫دارم سعی می‌کنم انرژی بقیه رو بالا نگه دارم.
‫پس اصلاً چرا بهم پیشنهاد ازدواج دادی؟
‫اونم وقتی من همیشه می‌گفتم که دلم نمی‌خواد ازدواج کنم؟
‫فقط کافی بود بفهمی که ازدواجِ پدر و مادرت ‫بی‌عیب و نقص نیست.
‫همین رو لازم داشتی.
‫تا کاری رو انجام بدی که من از روزِ اولِ آشنایی‌مون ‫می‌گفتم دلم می‌خواد.
‫نیکی، من بعد از یک ساعت شناختنشون هم می‌تونستم بهت بگم
‫که پدر و مادرت اون ازدواجی که تو. ‫برای خودت بت کرده بودی رو ندارن
‫مادرت دوست‌داشتنیه، آره. ‫اما در عین حال یه آدمِ خودشیفته‌ست
‫و پدرت هم یه آدمِ رمانتیکِ داغونه
‫که دنبالِ یه چیزی می‌گرده تا ‫بقیه وجودش رو توش غرق کنه.
‫ازدواجشون هم فقط به این خاطر سر پاست چون اون. ‫مادرت رو می‌پرسته
‫و مادرت هم نیاز داره که پرستیده بشه.
‫اون کاملاً غرقِ مادرت شده، ولی باز هم برای مادرت کافی نیست.
‫پس هر دوتاشون بی حس شدن ‫و تماشای زندگی‌شون واقعاً آدم رو دپرس می‌کنه.
‫دستت درد نکنه ریچل، آره. ‫واقعاً ممنون بابتِ این حرف‌هات
‫خب، پس فکر کنم هیچ‌کدوممون نمی‌خوایم ‫عاقبتمون مثلِ پدر و مادرِ تو بشه.
‫و جهتِ اطلاع، توی این سناریویی که گفتی،
‫من اون رمانتیکم و تو اون خودشیفته.
‫خیلی هم عالی!
‫آره، نه، اتفاقاً واقعاً هم جور درمیاد
‫چون کلِ رابطه ما دورِ حول تو می‌چرخه.
‫باشه.
‫همش منم که باید بهت اطمینان بدم همه‌چیز مرتبه،
‫حتی وقتی که رسماً هیچ اتفاقی نیفتاده!
‫چون تو همش فکر می‌کنی یه چیزی قراره بهت آسیب بزنه،
‫واسه همین من همش باید با احتیاط دور و برِ حساسیت‌هات راه برم.
‫خیلی خب.
‫- چون از پسِ هیچ‌چیزی برنمیای. ‫- فهمیدم. فهمیدم چی می‌گی.
‫- حتی یه روز هم با خانواده... ‫- فهمیدم نیکی، بسه.
‫بدونِ اینکه من اونجا باشم و مدام بهت دلداری بدم ‫نتونستی سر کنی.
‫هر چیزِ کوچیکی با تو تبدیل به یه معمای خسته‌ کننده میشه
‫- هیچی راحت نیست . ‫- متوجهم.
‫- دوست داشتن تو واقعا سخته! ‫- می‌دونم!
‫خب؟ می‌دونم!
‫می‌خوای همینو بشنوی؟
‫لعنتی!
‫سلامتی همگی! بزن اون دستِ قشنگ رو، شادی کنین.
‫حس می‌کنم تقصیر من بود. ‫آره، کار من بود.
‫باید بریم؟ ‫صبر کن، نکنه واقعاً باید بریم؟
‫پورشا گفت که مراسم به‌زودی دوباره شروع می‌شه.
‫پس اصلاً چرا گفتی بله؟
‫- وقتی پیشنهاد دادم، چرا قبول کردی؟ ‫- چون...
‫چون... چون می‌دونستم ‫چقدر برات مهمه
‫و من... و من... دوستت داشتم و...
‫نیکی، تو تنها کسی بودی ‫که می‌تونستی من رو تا اینجا بکشونی.
‫دوستم داشتی؟
‫دیگه دوستم نداری؟
‫- نه، برو اون‌ور. ‫- می‌خوام جوابش رو بشنوم.
‫- برو بیرون. ‫- وای خدای من.
‫مامان می‌خواد برگردی اون‌جا، ‫لبخند بزنی و بوسش کنی،
‫انگار نه انگار که جلوی کلِ فامیل
‫و همه کسایی که براش عزیزن، زدی تو گوشش.
‫- خیلی خب، خداحافظ. برو بیرون دیگه. ‫- ای بابا، دستات چقدر لیزه!
‫آره نیکی، معلومه که هنوز دوستت دارم، خب؟
‫و یکی از ویژگی‌هات که خیلی دوست دارم
‫اینه که تو مثل کوهی، همیشه ثابتی، پایداری،
‫و از این کارهای عجیب‌غریب نمی‌کنی ‫که مثلاً پای سفره عقد منو قال بذاری.
‫من که نمی‌خواستم باهات به هم بزنم.
‫- داشتم رابطه‌مون رو نجات می‌دادم. ‫- آفرین.
‫فکر می‌کنی جواب داد؟
‫اگه واقعاً می‌خواستی نجاتمون بدی،
‫اون‌جا می‌گفتی «بله»، چون من ‫همه‌چیز رو تحت کنترل داشتم.
‫خب؟
‫من خیلی به خودم فشار آوردم که اون‌جا بایستم ‫و با اطمینان بگم «بله».
‫و اگه تا قبل از غروب با من ازدواج نکنی، ‫نفرین به تو و خانواده‌ات هم سرایت می‌کنه.
‫پس در واقع، من داشتم تو رو نجات می‌دادم.
‫- خدای من ریچل! چی؟ ‫- منظورت چیه که «چی»؟
‫چرا طوری رفتار می‌کنی که انگار شوکه شدی؟
‫مگه فیلم «عروس فراری» رو ندیدی؟ ‫یه اثر کلاسیکه.
‫سلام بچه‌ها. از دیدنتون خیلی خوشحالم.
‫- چه بامزه. ‫- خیلی خب! سلام...
‫لعنتی، اصلاً باورم نمی‌شه. ‫داری می‌لرزی؟ من که یکم دارم می‌لرزم.
‫نمی‌خوام الان بگم، ‫اما هر کدومتون پنجاه دلار به من بدهکارین.
‫ای بابا. شماها شرط‌بندی کرده بودین؟
‫بعد از اون شامِ قبل عروسی دیشب، ‫به نظر می‌رسید شرط‌بندیِ مطمئنی باشه.
‫راستش، شرط‌بندی سرِ این بود ‫که ریچل مراسم رو به هم بزنه.
‫- تو هم آره؟ ‫- چیه؟ خب من پول دوست دارم.
‫شرط رو باختی.
‫خب، در واقع با نگین‌های اتمی کار شده، نه الماس.
‫اما پشتش سفارشیه. لطفاً دست نزنین، حساسه.
‫همیشه همین‌طوریه.
‫با خودش چه فکر کرده بود؟
‫نمی‌دونم.
‫- و اون هم که چیزی نخورده بود... ‫- نمی‌دونم.
‫حرفم اینه که از نظرِ من،
‫تو از وقتی اومدیم اینجا، خیلی حساس شدی.
‫و بعدش بهم گفتی ‫که قراره یه اتفاق بدی بیفته.
‫و بعد هم شروع کردی به بافیدن درمورد نفرین...
‫پس نمی‌فهمی چرا به نظرم منطقی می‌اومد
‫که تو هم از این ایده که ‫ازدواج نکنیم خوشت بیاد؟
‫انگار همه اون اتفاق‌هایی ‫که قبل عروسی پیش اومد،
‫حتماً یه بخشیش به خاطرِ ‫فشارِ ازدواج یا یه همچین چیزی بوده.
‫ببخشید. نیکی، تمومش کن.
‫چیه؟
‫یعنی تو به اون نفرین باور نداری؟
‫خودِ ازدواج نفرین!
‫- من دارم ما رو از شرش خلاص می‌کنم. ‫- خدای من، نه نیکی.
‫نفرین واقعاً نفرینه! ‫راهِ خلاص شدنمون هم این بود که ازدواج کنیم.
‫فکر می‌کنی من این‌ها رو از خودم درآوردم؟
‫- چیه؟ ‫- فکر نمی‌کنم از خودت درآورده باشی، فقط...
‫فقط چی؟ بهم بگو چیه، چی؟
‫چیه مثلاً، ترس از تعهده یا استرسه؟
‫- نه، من... فقط... ‫- چی؟!
‫فکر می‌کنم... هر دوی ما ‫به روش‌های خودمون نفرین شدیم،
‫اونم توسطِ سیستم‌هایی که توشون بزرگ شدیم.
‫خدای من!
‫و با ازدواج نکردن، ‫داریم اون مشکل رو حل می‌کنیم.
‫پس وقتی می‌گم اگه ما نیمه گمشده هم نباشیم، ‫من می‌میرم،
‫حرفم رو باور نمی‌کنی؟
‫فکر نمی‌کنم... ریچل...
‫چیه؟
‫چه فکری نمی‌کنی؟
‫آره، فکر نمی‌کنم همچین اتفاقی بیفته.
‫تو بهم گفتی که باورم داری! ‫گفتی که باورم داری!
‫اونم درست قبلِ اینکه بیام پای سفره عقد. ‫این مسخره‌ست! دیوونگیه!
‫صبر کن، صبر کن. یه لحظه وایسا.
‫این واقعاً مسخره‌ست. ‫باورم نمی‌شه!
‫- نه، نه. ‫- نمی‌خواستم اوضاع این‌طوری بشه.
‫خودت می‌دونی که من به این رابطه اعتماد کردم
‫چون فکر می‌کردم تو منو درک می‌کنی!
‫فکر می‌کردم ما همدیگه رو می‌فهمیم.
‫می‌شه برگردیم... می‌شه برگردیم ‫به چهار ساعت پیش؟ خواهش می‌کنم.
‫مهمونِ عروس یا داماد؟
‫- داماد. ‫- می‌دونستم. ازدواج کردین؟
‫- آره. ‫- با همدیگه؟
‫- آره. ‫- باور داری که اون نیمه گمشدته؟
‫آره. صد در صد.
‫صد در صد.
‫ببخشید. ما دیگه برمی‌گردیم... ‫برمی‌گردیم سرِ میزمون. بریم.
‫توی جشنی که نه عروس هست نه داماد، چه اتفاقی می‌افته؟
‫اینم مقدمه یکی از اون جوک‌های بی‌مزته؟
‫- نه عزیزم، واقعاً برام سواله. ‫- من از کجا باید بدونم؟
‫- بفرمایید قربان، مالِ شماست. ‫- نه!
‫نمی‌دونم ازم چی می‌خوای! من...
‫تو نمی‌ذاری من مستقل از تو فکر کنم!
‫وقتی دقیقاً با دیدگاهِ تو موافق نیستم، ‫قبولش نمی‌کنی.
‫نمی‌تونم باورهام رو عوض کنم.
‫اما تو نمی‌تونی منو باور کنی!
‫- ببین، این دوتا با هم فرق دارن. ‫- تو نمی‌تونی منو باور کنی!
‫- فرق داره، باشه؟ ‫- چه فرقی؟
‫من به خزعبلاتِ ماوراءالطبیعه
‫مثلاً انتقام کائنات و نفرین و این‌جور چیزها ‫باور ندارم.
‫باشه، خب من به وجودِ فضایی‌هایِ کوفتی باور ندارم
‫اما اگه تو با اطمینان بهم می‌گفتی ‫که یه فضاییِ لعنتی رو دیدی،
‫من حرفت رو باور می‌کردم، نیکی.
‫- متأسفم ریچل. ‫- من... تو اصلاً...
‫تو این رو درباره من می‌دونستی، باشه؟ ‫این چیزِ جدیدی نیست که الان فهمیده باشی.
‫نیکی، کاری که آدم وقتی عاشقِ کسیه ‫انجام می‌ده اینه که...
‫حرفِ طرفش رو باور می‌کنه. اعتماد یعنی همین.
‫پس وقتی بهم گفتی که حرفم رو باور داری، منم باورت کردم.
‫اونم به جای اینکه به لیستِ تمام حرف‌هایی که توی گذشته زدی نگاه کنم،
‫چون من دارم همین لحظه رو می‌بینم، توی تک‌تکِ لحظه‌ها،
‫دارم به خودت نگاه می‌کنم ولی تو... ‫تو اصلاً این کار رو برای من نمی‌کنی.
‫نمی‌کنی.
‫تو خیلی وقت پیش یه نسخه از من رو توی ذهنت ساختی ‫و فکر می‌کنی من فقط همونم و...
‫بعد وقتی اون چیزی که می‌خوای نیستم ‫عصبانی می‌شی
‫چون اون‌موقع دیگه نمی‌دونی خودت باید چطوری باشی. ‫و می‌دونی چیه؟ این بده، نیکی.
‫این صفتِ خیلی بدیه
‫چون تو باعث شدی که وجود داشتنِ من، ‫ناممکن بشه، ناممکن!
‫دو تا تکیلا، لطفاً.
‫- از ژاکتت خوشم میاد. ‫- آره، ممنون.
‫می‌دیش به من؟
‫ساعت 3:45 دقیقه‌ست. میرم دنبالشون.
‫هی.
‫اون تو چه خبرِه؟
‫احمق‌ها.
‫غیرممکنه!
‫بذار بیام تو.
‫ریچل، خورشید ساعت 4:44 غروب می‌کنه. ‫کمتر از یه ساعت وقت داریم.
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- یه دقیقه وقت می‌خوام.
‫وقتت داره تموم می‌شه. دارم می‌رم کلید زاپاس رو بیارم. احمق‌ها.
آوا‌مــووی
‫پسرِ خودم! جود، بیا، بیا، ‫بیا، بیا اینجا. بدو بیا.
‫اگه... اگه نفرین نشده بودی، باز هم می‌گفتی بله؟
‫خدای من، این اصلاً ربطی نداره!
‫مثل اینه که ازم بپرسی:
‫«فکر می‌کنی اگه دست نداشتی، باز هم راست‌دست می‌شدی؟»
‫خب، من هنوز جوابم رو می‌خوام.
‫هیچ حرفی برای گفتن نداری. می‌دونی چیه نیکی؟
‫واقعیت اینه که تو مامانی بودی
‫و اون از تمامِ حقایقِ دنیا دورت نگه داشت،
‫واسه همین تو هیچی از دنیای واقعی نمی‌دونی نیکی، هیچی.
‫...یه آدمِ خبیث. فکر کنم مغزت باید مورد مطالعه قرار بگیره.
‫یاخدا، اون مالِ دو سالِ پیش بود نیکی!
‫خب، من هیچ‌وقت یه هفته غیبم نمی‌زد که تو رو قال بذارم.
‫برو یه کم گل بکش، شاید یادت بره.
‫تو فکر می‌کنی رمانتیکی؟
‫خودم رو تا سطحِ تو پایین بیارم؟
‫تو متقلب‌ترین و موذی‌ترین ‫آدمِی هستی که تا حالا...
‫خدای من.
‫- می‌دونستم که عروسی رو خراب می‌کنی. ‫- من نکردم، پورشا.
‫می‌دونم... می‌دونم که این هفته سختی بوده، ‫اما هر مشکلی که شما دوتا با هم دارین،
‫قول می‌دم... قول می‌دم که می‌تونین ‫با هم حلش کنین، باشه؟
‫اما الان وقتش نیست.
‫- فقط بذارین کاری رو که باید، انجام بدن. ‫- نه، الان نه.
‫اون‌ها باید ازدواج کنن بابا. مجبورن.
‫- اون بیرون چه اتفاقی افتاد مرد؟ ‫- اصلاً الان حوصله این حرف‌ها رو ندارم.
‫هیچ‌کدوممون الان حوصله نداریم. ‫بچه بازی رو بذار کنار و برو ازدواج کن.
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- از سر راهم برو کنار.
‫- هی. ‫- نخوردیش؟
‫نه، من... من بهش اعتماد کردم.
‫آخه چرا همچین کاری کردی؟
‫- چون 98 درصد مطمئن بودم. ‫- ببخشید، چی رو بخوریم؟
‫داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫بهش نگاه کن. باهاش ازدواج کن.
‫کی به این فلسفه زندگیِ جدیدت اهمیت می‌ده؟
‫- یا باهاش ازدواج می‌کنی یا همه‌مون به فنا می‌ریم! ‫- نل، چی رو باید می‌خوردیم؟
‫خفه شو پورشا. ‫باید ازدواج کنی.
‫- چی؟ به خاطر اون نفرین؟ ‫- آره!
‫- اون باورش نداره. ‫- واقعیت داره!
‫و اگه باهاش ازدواج نکنی، به بقیه فامیل هم سرایت می‌کنه.
‫یعنی جود هم درگیرش می‌شه، درسته؟
‫- منظورت چیه؟ همه‌مون؟ ‫- آره.
‫نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫خیلی خب، همگی آروم باشین.
‫عزیزم، هی.
‫اون حرف‌هایی که اون بیرون زدی، واقعاً منظورت نبود، نه؟
‫من...
‫- فقط داشتم سعی می‌کردم کار درست رو انجام بدم. ‫- پنج دقیقه وقت داری.
‫جولز!
‫خیلی خب، زود باشین. راه بیفتین. ‫بابا، آماده باش تا حرف‌هات رو بزنی.
‫- بریم اون شاهد رو بیاریم. ‫- جولز، تمومش کن.
‫- چرا هیچ‌کدومتون تکون نمی‌خورین؟ ‫- من که دارم می‌رم...
‫ریچل، بیا دیگه. زود باش ریچل.
‫خب، بیا بریم اون بیرون ‫و مراسم رو تموم کنیم. خب؟
‫اصلاً دلیلی نداره که خجالت بکشی.
‫هیچ‌کس عصبانی نیست.
‫عزیزم، بهم نگاه کن.
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫بیا بریم.
‫خیلی معذرت می‌خوام. هی.
‫یه بار دیگه امتحان کنیم؟ می‌خوای...
‫می‌خوای برگردیم اون بیرون و دوباره امتحان کنیم؟
‫نظرت چیه؟ چی می‌گی؟
‫ریچل می‌شه...
‫نظرت چیه؟
‫نه.
‫نه نیکی.
‫من باهات ازدواج نمی‌کنم.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- من قرار نیست به خاطر اون بمیرم.
‫قرار نیست بمیری. تو گفتی باور داری که اون نیمه گمشدته.
‫- دیگه باور ندارم. ‫- ریچل، بی‌خیال.
‫- لطفاً فقط همین یه کار رو برای من انجام بده. ‫- همین یه کار؟ همین یه کار؟
‫نیکی، من همه این کارا رو به خاطر تو کردم. ‫همه‌اش به خاطر تو بود.
‫به خاطر تو پیشنهاد ازدواجت رو قبول کردم.
‫اون بالا هم به خاطر این گفتم بله چون بهت باور داشتم، اما دیگه تمومه.
‫دیگه بریدم، فهمیدی؟
‫دیگه بیشتر از این به خودم خیانت نمی‌کنم، اونم به خاطر تو.
‫من حق دارم یه شانس دوباره داشته باشم. من لایق یه فرصتِ دیگه‌ام.
‫- ریچل، خواهش می‌کنم. ‫- این کار رو نکن.
‫نیکی، تنها کاری که باید می‌کردی این بود که حرفم رو باور کنی.
‫لعنتی، ساعت 4:45 دقیقه‌ست.
‫وای خدای من.
‫جود! جود!
‫حالا باید چی‌کار کنیم؟ چی‌کار کنیم؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫صداتو نمی‌شنوم!
‫یه فکری به حالش می‌کنم، باشه؟ ‫من... لعنتی، نیکی کجاست؟
‫- زاندر؟ ‫- عزیزم؟
‫طوری نیست. همین‌جا بشین.
‫مامان! مامان!
‫مواظب باش!
‫تو! ببین.
‫ببخشید. خوبی، طوری نیست.
‫فقط فشارش بده. طوری نمیشه.
‫عزیزم، چه بلایی داره سرِ خانواده‌ت میاد؟ خدای من!
‫چشماتو ببند پسرم. چشماتو ببند.
‫هی! تو!
‫منظورت همین بود؟ چرا بهم نگفتی که ‫این اتفاق قراره بیفته؟
‫بهت هشدار دادم. بهت گفتم که این نفرین. ‫به خانواده‌اش هم سرایت می‌کنه
‫مامان، نه.
‫من از همون لحظه اولی که دیدمش، فهمیدم اون زن شیطانیه.
‫- هیچ‌کی به حرفِ من گوش نمی‌ده. ‫- نه، نه، نه، نه...
‫داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫طوری نمیشه. نگران نباش.
‫- در رو قفل کن. ‫- باشه.
‫و به جز من و نِلی، به هیچ‌کس اجازه ورود نده، فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫- صدای تلویزیون رو هم زیاد کن. ‫- فینال مسابقات ان‌اف‌ال...
‫دوستت دارم و نمی‌ذارم هیچ اتفاقی برات بیفته.
‫زود برمی‌گردم. قول می‌دم.
‫با ورودِ تیمِ «سی‌هاکس» به زمین ‫قراره یه حمومِ خونِ واقعی راه بیفته
‫خب گوش کنین. این نفرین کوفتی به خانواده ما هم سرایت کرده.
‫یعنی سرِ منم میاد؟
‫اگه فکر کنی اون شوهرِ «وگاسیت» نیمه گمشدته، نه.
‫تو ازدواج کردی؟!
‫مامان، واقعاً معذرت می‌خوام. یه اشتباه بود. ‫اصلاً نباید این کار رو می‌کردم
‫- مامان؟ مامان؟ منو ببخش. ‫- این امکان نداره، نباید این‌طوری بشه.
‫داره اتفاق می‌افته و همش هم تقصیر توئه، احمقِ بیشعور!
‫تنها کاری که باید می‌کردی این بود که باهاش ازدواج کنی.
‫همه‌اش به خاطر اینه که باهاش ازدواج نکردی.
‫فکر کنم یه راهی باشه که بتونیم جلوش رو بگیریم.
‫- بچه‌ها، حالا چی‌کار کنیم؟ ‫- عزیزم، داریم کمک میاریم.
‫معذرت می‌خوام. اشتباه از من بود.
‫چرا برگه‌های طلاق رو امضا نکردی؟
‫چون نمی‌دونم زندگی بدون تو چطوریه.
‫- وای خدای من! ‫- دارم خونریزی می‌کنم؟
‫هنوز نه.
‫ریچ، ریچل... ریچل معذرت می‌خوام.
‫خیلی متأسفم. واقعاً گند زدم.
‫واقعاً، واقعاً معذرت می‌خوام.
‫من باور دارم که تو نیمه گم‌شده منی. ‫و منم مال توأم. ما نیمه گم‌شده همدیگه‌ایم
‫الان دیگه باورم می‌کنی؟
‫آره، باور می‌کنم.
‫باور دارم.
‫قول می‌دم.
‫قول می‌دم از این به بعد همیشه حرفت رو باور کنم، قول می‌دم.
‫- قول می‌دم. ‫- نه نیکی.
‫طبق اختیاراتی که به من داده شده، شما رو زن و شوهر اعلام می‌کنم.
‫حالا می‌تونی عروس رو ببوسی.
‫ریچل.
‫نه، نه، نه...
‫نه! نه! نباید اون رو امضا کنه.
‫شما قبلاً عهدهاتون رو بستین.
‫- اونا می‌خواستن مراسم رو کامل کنن. ‫- لطفا زود باشین!
‫نه، اما نفرین دیگه پخش شده ‫پس این کار جلوش رو نمی‌گیره، درسته؟
‫جلوی نفرین رو نمی‌گیره. نیکی...
‫نیکی، نیکی... به من نگاه کن.
‫الان دیگه هر دوتامون این نفرین لعنتی رو داریم. ‫ازدواج کردن فقط باعث می‌شه بمیریم.
‫- نه اگه نیمه گم‌شده هم باشیم. ‫- نیستیم!
‫من هنوز فکر می‌کنم هستی.
‫جولز...
‫باید سعی می‌کردیم همه رو نجات بدیم.
‫پسرم هم گرفتارش شد. متأسفم. متأسفم ریچل، معذرت می‌خوام.
‫تو...
‫ما هنوز نیمه گم‌شده همیم، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫واقعاً متأسفم.
‫- متأسفم ریچ. ‫- ریچل.
‫نه ریچل.
‫ریچل صبر کن، صبر کن. جولز، تو چی گفتی؟. ‫گفتی... گفتی این کار جواب می‌ده
‫- چرا جواب نداد؟ ‫- دیگه خیلی دیر شده. متأسفم.
‫طوری نیست دخترم.
‫طوری نیست. همه‌چیز درست می‌شه. آروم باش.
‫طوری نیست.
‫برای من؟
‫بالاخره اومدی سراغِ من.
‫چرا این اتفاق برای تو نمی‌افته؟
‫می‌دونی فندکم کجاست؟
‫چیزی نیست. آروم باش.
‫جود.
‫واقعاً متأسفم که این اتفاق برات افتاد، خب؟
‫اما یادت باشه که...
‫این اتفاق واقعاً افتاد.
‫پس نذار کسی غیر از این رو بهت بگه.
‫طوریت نمیشه. باشه؟
‫به من گوش کن.
‫باید خیلی، خیلی، خیلی، خیلی زیاد توی انتخاب کسی. ‫که می‌خوای باهاش ازدواج کنی، دقت کنی
‫اما نگران نباش. من اونجا هستم تا شاهد باشم، باشه؟
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫بعداً می‌بینمت.
«نوبت توئه»
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫ تو تازه قدم به مسیر اصلی گذاشتی
‫ از روی حصار پایین اومدی
‫ کلمات، سلاحِ تو هستن
‫ و دروغ‌ها، سپرِ دفاعیت
‫ می‌دونم چی می‌خوای
‫ و همون چیزی رو می‌بینم که تو می‌بینی
‫ تو دنبالِ یکی می‌گردی
‫ اما اون آدم، من نیستم
‫ برو سراغِ یکی دیگه
‫ ما عاشقِ هم نخواهیم بود
‫ حالا چشمات مثل مشعل می‌درخشن
‫ حضورت مایه سعادت و خوشیه
‫ هیچ‌وقت نمی‌دونستم که زمان
‫ می‌تونه این‌طوری با سرعت برق و باد بگذره
‫ مقاومت در برابر لمسِ تنت
‫ واقعاً سخته
‫ سیاره‌ها به هم برخورد می‌کنن، برخورد می‌کنن
‫ با صدای بوسه تو
‫ اما تو می‌تونی بری برادرت رو ببوسی
‫ چون ما عاشقِ هم نخواهیم بود، نه
‫ حالا داری پرده‌ها رو پایین می‌کشی
‫ شعله‌های قدیمی رو دوباره روشن می‌کنی
‫ باعث آشوب و ناآرامی می‌شی
‫ از روی شرمساری گریه می‌کنی
‫ به درها می‌کوبی
‫ اسمم رو به لجن می‌کشی
‫ بذرِ شک و تردید می‌کاری
‫ و تقصیرها رو گردن من می‌اندازی ‫اما می‌تونی بری مادرت رو مقصر کنی
‫ مادرت رو
‫ چون ما عاشقِ هم نخواهیم بود
‫ حالا دنیا پر از دردسر شده
‫ همه ترسیدن
‫ صاحب‌خونه‌ها اخم کردن
‫ ظرف‌ها و کابینت‌ها خالین
‫ مردم دارن تقلا می‌کنن
‫ مثل سگ‌ها، برای یه تیکه سهم بیشتر
‫ این ظالمانه و سخته
‫ اما این‌ها هیچی نیست در مقایسه با ‫اون کاری که ما با همدیگه می‌کنیم
‫ با همدیگه...