« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫خوبه.
‫[سه روز تا گفتن «بله»]
‫[ببخشید فکر کردم ‫می‌خوای منو بکشی]
‫نمی‌دونی برام چقدر ارزشمنده که ‫همه‌تون منو توی خانواده‌تون جا دادین،
‫و فقط می‌خواستم بگم مرسی.
‫و، ام…
‫هیچی. فقط… امیدوارم ببخشینم.
‫دیگه خیلی با این‌جور ‫اسباب‌بازی‌ها حال نمی‌کنم.
‫من یه دوربین فیلم‌برداری ‫می‌خوام. یه خوبش.
‫اوه، خب من… نه… بیشتر ‫یه جور حرکت نمادین بود.
‫به جاش توی یه کارت بنویس.
‫این واقعاً فکر خوبیه.
‫کلی کارت توی کشوی خرت‌وپرت‌هاست.
‫مرسی.
‫ببخشید، خانم.
‫ریدم تو خودم!
‫سلام. با کی حرف می‌زدی؟
‫رو خط موندم با… ام… بخش ‫جراحی مغز توی جانز هاپکینز.
‫با یه بنده‌خدایی تو یوسی‌اس‌اف ‫حرف زدم. یه کصکش به تمام معناست.
‫ولی یه جراح معروف جهانی تو پاریس ‫هست می‌خوام بعدی با اون تماس بگیرم.
‫- یه سری تحقیقات جدید امیدوارکننده داره. ‫- چرا؟
‫برای کمک به مامانم.
‫عزیزم، فکر نمی‌کنم ‫اون دنبال کمک باشه.
‫می‌دونی چی فهمیدم؟ ‫این یه تومور مغزیه.
‫می‌دونی، فکر کنم توموره… ‫داره با ذهنش بازی می‌کنه.
‫برای همین… قوه ‫تعقلش رو مختل کرده.
‫می‌دونی، فقط… همه‌ ‫چی با عقل جور میگه.
‫می‌دونی، حالش خوبه.
‫کاملاً مثل خودشه،
‫جز اون یه تصمیم دیوانه‌واری ‫که گرفته، و من فقط…
‫لازم نیست که بمیره.
‫اون فقط بهترین جراح ‫مغز دنیا رو لازم داره.
‫و نمی‌دونم چرا جولز همه ‫آشناهاش رو نمی‌ریزه وسط.
‫راستش شاید یکی رو بشناسه که ‫اون دکتره تو سینای رو می‌شناسه.
‫- برو دوش بگیر و آماده شو. ‫- وسط یه کاریم.
‫- این خیلی مهمه! ‫- نیکی.
‫برای من مهم‌ترین چیزه.
‫بیا عروسی رو عقب بندازیم.
‫جدی میگی؟
‫نه، تا که بتونی روی مهم‌ترین ‫چیز تو زندگیت تمرکز کنی.
‫من منظورم اونجوری نبود. من…
‫منم اونجوری نمیگم. منظورم اینه ‫مامانت یه چیز خیلی سنگین ریخت رو دلت،
‫و آره، از عروسی مهم‌تره. و…
‫نمی‌دونم. شاید بهتره ما تو ‫همچین شرایطی ازدواج نکنیم.
‫بیا اینجا.
‫این کیه؟
‫هوم؟
‫این فسقلیه کیه؟
‫عه...
‫این معذرت‌خواهی ابلهانه منه برای اینکه با ‫بی‌تدبیری راز خانوادگی‌تون رو کشیدم بیرون.
‫می‌تونیم طبق برنامه ‫همین هفته عروسی کنیم.
‫این قضیه برای ما ‫چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫آره.
‫ولی یه‌جورایی…
‫خیلی چیزا رو عوض می‌کنه.
‫نمی‌ذارم مانع عروسیمون بشه.
‫من کنارتم.
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم. کنارتم.
‫تا ابد؟
‫تا ابد.
‫چی؟ اوه! پورشا!
‫لباس کو؟ باید ‫اندازه‌ش اصلاح بشه.
‫من ۵۰۰ تا کار دارم. ‫نیکی، دست از سرش بردار!
‫و یارو میزی فقط ‫هشت‌تا میز آورد...
‫- نیکی، بس کن. اییی! ‫- دارم کمک می‌کنم.
‫- کیترینگ منو نهایی رو می‌خواد. ‫- خب بذار کمک کنم.
‫چی؟
‫بذار کمکت کنم.
‫لباس اونجاست.
‫کت‌وشلوار نیکی هم ‫همونجاست. دیگه چی می‌خوای؟
‫راستی، پورشا هنوز فرصت ‫نکردم تشکر کنم بابت...
‫کیکت رو دیدم.
‫- آره. ‫- و کارت رو خوندم.
‫می‌دونی چی عجیبه؟ ‫باید یه چیزی ازت بپرسم.
‫تو فکر کردی می‌خوایم بکشیمت؟
‫بهت برنخوره ها، ولی این واقعاً ‫یه نتیجه‌گیری کاملاً احمقانه‌ست.
‫کسی تا حالا خواسته بود ‫بکشدت یا همچین چیزی؟
‫- نه. نه. ‫- پس چرا همچین فکری کردی؟
‫مغزم این‌جوری کار می‌کنه دیگه.
‫مثلاً همین الآن… حس می‌کنم ‫یه نفر پشت این در وایستادـه.
‫تو رو گوگل کردم، می‌دونی؟
‫انگار اصلاً وجود نداری.
‫نه شبکه اجتماعی، نه لینکدینی، ‫حتی آمار ورزش دبیرستان هم نداری.
‫یا ورزش نکردی، یا افتضاح بودی.
‫من راستش تو خونه درس خوندم.
‫پس ورزش من این بود که سعی ‫کنم زیادی عجیب‌غریب به نظر نیام.
‫که فکر نمی‌کنم موفق شده باشم.
‫آره، من دقیقاً برعکس توام.
‫هیچ‌وقت فکر نکردم ‫کسی دنبال کشتنمه.
‫- واو، کی همه اینا رو آوردن؟ ‫- هی. هی.
‫این چیه؟ قرار بود ‫چوب سرو لایو-اج باشه.
‫این‌ها شبیه یه تیکه ‫چوب معمولی‌ان!
‫این یه عروسی شیکه، ‫نه فیلم پروژه جادوگر بلر.
‫این همونیه که سفارش ‫دادین. چوب راش روستیک.
‫چوب راش روستیک.
‫یه نگاه دوروبرت بنداز. من ‫که ساحل نمی‌بینم این‌جا… ام…
‫تم عروسی جنگل عشقه. ‫می‌تونم با دومینیک حرف بزنم؟
‫بعد از تایید کارش مشاوره ‫نمیده. شما تایید کردین.
‫نه، من اینو تایید نکردم. این اصلاً ‫اون تصویری نیست که من داشتم.
‫هی، پورشا. بیا ببین.
‫به نظرم… راستش این… ‫این در نهایت قشنگ درمیاد.
‫- نه. ‫- چرا، می‌شه. قشنگ می‌شه.
‫این‌جا یه کاری می‌کنن.
‫و فکر کنم، یعنی، یه برنامه ‫دارن. شما برنامه دارین، درسته؟
‫معلومه که داریم.
‫این چوب میره اونجا، ‫اون یکی هم میره اون‌طرف.
‫- من بهش انعام نمیدم. ‫- یه قوس درست می‌کنه.
‫پورشا، فکر کنم گل‌ها ‫خیلی هم قشنگ شدن.
‫- فکر کنم اونم خوشگل... ‫- ریچل، اینا گل نیستن.
‫اممم... چی؟
‫خب اینا مصنوعی‌ان. مصنوعی‌ان. ‫واقعی‌ها روز مراسم می‌رسن.
‫چی؟ پورشا، این دیوونگیه.
‫این‌ها… این‌ها خیلی ‫خوب چیده شدن.
‫آماده‌ان. چرا همینا ‫رو استفاده نکنیم؟
‫معلومه که باید گل ‫واقعی باشه، ریچل.
‫می‌خوای عروسی‌ت شبیه ‫سالن انتظار بیمارستان باشه؟
‫وای، این چیدمانو از قبل ‫درست کردم که ببینم چطوره.
‫ما همیشه عروسی زمستونی تو ‫سامرهوس رو تصور می‌کردیم.
‫کلی کل‌کل کردیم سر تم رنگی.
‫زنگ‌ رز، مریم‌گلی، ‫همیشه‌سبز.
‫ولی این‌جا زنگ‌ رز خیلی زیاده ‫و مریم‌گلی کمه. بیا، اینا رو بگیر.
‫به نظرم…
‫از نظر من که تقریباً بی‌نقصن.
‫در خصوص گل‌ها به ‫تو یکی نمیشه اعتماد کرد.
‫تو سوسن سفید آوردی، ‫گل مراسم خاکسپاری.
‫- تف‌توش. ‫- خب معلومه نمی‌دونستی.
‫ظاهراً بچگی‌تو تو یه گوشه دنیا مشغول ‫درس خوندن تو خونه بودی یا هرچی.
‫اوه‌هو.
‫- مرسی. ‫- راستش من اصلاً نمی‌تونم درکت کنم.
‫ندیمه‌ات کیه؟ آهنگ ورودت چیه؟
‫کسی رو داری که ‫دستتو بگیره ببرتت جلو؟
‫باشه پورشا، تو واقعاً… تو…
‫- لازم نیست این‌قد نگران باشی. ‫- چرا بایدم نگران باشم.
‫چون تو نگران نیستی، و ‫یکی باید نگران این چیزا باشه.
‫باشه.
‫باشه. من…
‫خودم تنهایی می‌رم جلو.
‫نمی‌دونم… نمی‌دونم هنوز چه آهنگی، ‫ولی قول میدم… یکی انتخاب می‌کنم.
‫باشه؟
‫قبول می‌کنی ندیمه‌ام بشی؟
‫این لطف رو برام می‌کنی؟
‫کیترینگ زنگ زد گفته انتخاب ‫نهایی غذای همه رو ندارن، پس…
‫خب. عالیه.
‫پس از همه اینجا می‌پرسم چی ‫می‌خوان. گزینه‌ها چی هستن؟
‫مرغ یا ماهی.
‫- خب. گزینه گیاهی؟ ‫- آتیشت می‌زنم ها.
‫[یه اتفاق خیلی بد قراره بی‌افته]
‫بیا تو. کمکم کن.
‫به نظرت کدومش بهتر…
‫خدای من.
‫…سر زندگیش رو نشون میده؟
‫چقدر بامزه‌ست.
‫این یکی.
‫اوه! اوه، از تو عکسی ندارم.
‫- نه بابا. مهم نیست. واقعاً اوکیه. ‫- نه‌نه، نه‌نه.
‫نه نه نه نه، خواهش می‌کنم. من…
‫نمی‌خوام مزاحمت بشم. ‫فقط می‌خواستم بپرسم…
‫که می‌خوای ...
‫برای عروسی مرغ بخوری یا ماهی؟
‫می‌خوام با کل خونوادم خاک بشم.
‫می‌خوایش؟
‫دارم… دارم دلبستگیم رو ‫به همه‌چی می‌ذارم کنار.
‫- مرسی. ‫- اوهوم.
‫می‌دونی دکتر کانینگهام کجاست؟
‫احتمالاً تو دخمه‌شه ‫روی اون سگ کار می‌کنه.
‫حالا که کار قبر تموم شده، باید ‫یه چیز جدید پیدا کنه بچسبه بهش.
‫خب، اگه دوست داره روزای آخرشو ‫این‌جوری کنار من بگذرونه، اشکالی نداره.
‫میشه یه چیزی بپرسم؟
‫فکر می‌کنی بقیه
‫حالشون خوبه؟ یعنی با…
‫…با مرگت؟
‫خب… چطور می‌تونه خوب باشه؟ یعنی…
‫خب، می‌تونن با هم ‫راجع بهش حرف بزنن.
‫می‌تونن تکیه کنن به هم.
‫می‌تونن با خودت ‫درباره‌اش حرف بزنن.
‫برای همچین موقعیت‌هایی ‫دولاهایی هست، کسی که کمک کنه...
‫[نقطه مقابل قابله‌ها هستن... به جای کمک به تولد، به راحت‌تر مردن افراد کمک می‌کنند]
‫تو باهاش کنار اومدی؟
‫با چی؟ با مرگت؟
‫با مال خودت. با ‫مرگ مادرت منظورمه.
‫مامانم قبل از این که بشناسمش مرد. ‫چیزی برای کنار اومدن نمونده بود.
‫خب، می‌دونم که
‫بدون مادر بزرگ شدی.
‫ولی ساده‌لوحانه‌ست که فکر ‫کنی چون مادرت رو نمی‌شناختی،
‫نیازی نیست با این ‫چیزا روبه‌رو شی.
‫اگه چشماتو خیلی محکم ‫ببندی از بین نمیرن.
‫تو همین‌جوری یهو ظاهر ‫نشدی. از یه جایی اومدی…
‫و وقتی بمیری، یه جایی ‫رو هم پشت سرت می‌ذاری.
‫«چیزی نمونده بود»؟
‫تو همون چیزی هستی که مونده.
‫من هر دوشو می‌خوام.
‫مرغ و ماهی. چرا که نه؟
‫نباید تو وان بخوابی.
‫نخوابیده بودم.
‫یه بار مجبور شدم به یه دختر ‫توی دانشگاه احیای قلبی بدم.
‫فشار سینه و همه اون ‫کارها رو براش کردم.
‫آره، همون چیزیه که ‫بهش میگن احیای قلبی.
‫دختره غرق شد، جولز.
‫حدس بزن چطور؟
‫تو وان خوابش برده بود.
‫می‌دونم. قبلاً هم گفتیش.
‫من همین الانش هم تمام ‫سرگذشت تو از حفظ بلدم.
‫می‌خوای بدونی چرا ریچل ‫فکر کرد می‌خوایم بکشیمش؟
‫چه‌بدونم. این یه مرگشه دیگه.
‫حدس می‌زنم همینو دوست داری، نه؟
‫اون داستان مردِ متاسف تو.
‫نل، چی باعث می‌شه وقتی ‫من آروم تو وان نشستم،
‫تو بیای تو و بگی «بذار با ‫خلال‌دندون جولز رو هی بزنم،
‫تا از خون‌ریزی بمیره»؟
‫کنار تو بودن اینجوریه.
‫پورشاست که بهش داستان ‫مرد متاسف رو گفته.
‫پورشا همیشه باید ‫مرکز توجه باشه.
‫پورشا همه‌چی رو خراب کرد. ‫که هیچ‌کس هیچ‌وقت چیزی گردنش نمی‌ندازه.
‫باشه هرچی.
‫حالا هرچی.
‫هرچی.
‫و تقصیر من نیست که نیکی تو ‫کف دخترای داغون و خودشیفته‌ست.
‫اون رسماً کشته‌مرده‌ی ‫دختراییه که ازش سواری میگیرن.
‫خیال می‌کنه می‌تونه آدمشون کنه.
‫من فقط می‌خوام یه ‫کم آرامش داشته باشم.
‫چرا گند می‌زنی به آرامشم؟
‫وقت حمومه.
‫قدیما مهربون‌تر بودی.
‫آخی عزیزم، آدم مهربون می‌خوای؟ ‫باید با اون یکی ازدواج می‌کردی.
‫ولی قضیه همینه، نلی. ‫تو آدم مهربون نمی‌خوای.
‫چون، نمی‌خوام تو ذوقت بزنما…
‫ولی خودتم واقعاً ‫آدم مهربونی نیستی.
‫و اصلاً نمی‌تونستی تحمل کنی که ‫ببینی نیکی همه‌ش داره تو سری می‌خوره.
‫تو کسی رو می‌خوای ‫که جواب پس بده. حقیقته.
‫بعضی وقتا مهربونی هم می‌چسبه.
‫خب، منم بعضی وقتا مهربونم.
‫چیه؟
‫بگو.
‫مگه تو عهد ازدواجمون همینو نگفتیم؟ ‫که تحت هر شرایطی با هم صادق باشیم؟
‫عه! چقدرم که به عهدمون ‫پایبند موندیم، مگه نه؟
‫بگو.
‫یا زیر آب خفه‌م کن.
‫خفه‌م کن.
‫آره. آره.
‫آره. آره. آره.
‫عه، ببخشید. وای خدای من. وای ‫خدای من. ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫نه. نرو. یه لحظه.
آوا‌مــووی
‫باشه. می‌خوای به زبون بیارمش.
‫مادرت تا یه ماه دیگه میمیره،
‫و تو اصلاً با این ‫قضیه کنار نیومدی.
‫تو کلاً با هیچ‌چیزی درست ‫کنار نیومدی، مگه نه؟
‫نه با اون ازدواج ناموفق قبلیت، نه ‫با این کصشعرای حسادت برادرانه،
‫و نه با اون قاتل زنجیره‌ای ‫شاید خیالی و شاید واقعیت
‫که از وقتی هم‌سن جود ‫بودی دست از سرت برنداشته،
‫که اتفاقاً دقیقاً همون سنی‌ـه که توش ‫متوقف شدی و دیگه بزرگ نشدی.
‫باید یه فکری به حال ‫گوه‌کاریات بکنی، باشه؟
‫چون کم‌کم همه‌چیز دور ‫و برت از چنگت درمیاد.
‫دلت می‌خواد پسرت هم یکی ‫بشه لنگه‌ی خودت، جولیان؟
‫بله! چی‌کار داری؟
‫ببخشید. نمی‌خواستم خلوتتون رو به هم بزنم. ‫فقط… راستش… موضوع خیلی مسخره‌ست.
‫حواسم نبود تو حمومه.
‫اون کارت خیلی قشنگ بود، ‫همون کاری که با کیک کردی.
‫واقعاً قشنگ بود. نلی کلاً ‫از آدمای مهربون خوشش میاد.
‫محلش نده. راز یه ‫ازدواج موفق همینه.
‫راستش خیلی مسخره‌ست. ‫مسئول تشریفات می‌خواد بدونه
‫واسه شام عروسی، ‫مرغ می‌خورین یا ماهی.
‫امم، مرغ.
‫ریچل، تو متن عهدت رو نوشتی؟
‫امم، نه، هنوز نه. من…
‫- هنوز ننوشتم. ‫- راز یه ازدواج موفق اینه.
‫من و نلی تو عهدمون قول دادیم که همیشه با ‫هم صادق باشیم، واسه همین کاملاً جدی میگم:
‫«عزیزم، بعضی وقتا تو خیال‌بافی‌هام ‫می‌بینم یکی رو اجیر کردم که تو رو بکشه.»
‫آخی، عزیزم.
‫یعنی حتی تو خیال‌بافی‌هات هم ‫خودت دست به سیاه و سفید نمی‌زنی؟
‫ماهیش چیه، و مرغش ‫چه‌جوری پخته می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟ آخه تا اطلاعاتم ‫کامل نباشه نمی‌تونم تصمیم بگیرم.
‫کرم نریز. ایشون ‫همون ماهی رو می‌خوره.
‫واقعاً باید متن عهدت رو بنویسی.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫این تو چیه؟
‫جود.
‫برات یه چیزی گرفتم.
‫فکر کنم یکی اون توئه.
‫- ها؟ ‫- فکر کنم یکی اون توئه.
‫هی. نه، چیزی نیست.
‫من… منم می‌دونم چه حسی داره، ‫ولی کسی… کسی اون پشت نیست.
‫پس چرا باید قفل باشه؟
‫بیا.
‫دیدی؟
‫نمی‌دونم، ولی بعضی وقتا ‫بهتره آدم در قفل رو باز نکنه،
‫چون ممکنه اون تو چیزی باشه ‫که به کار تو نمیاد. هی، ببین.
‫هوم؟
‫آره؟
‫یعنی، الان دیگه نو و قشنگ نیست،
‫ولی خب، یه زمانی برای ‫خودش نو و قشنگ بوده. پس…
‫بریم، رفیق.
‫اینم واسه خودش چیزیه.
‫به خاطر تومور مغزی ‫نمی‌تونه درست فکر کنه.
‫داری جا می‌زنی؟ همین؟
‫- یعنی کلاً بیخیال… ‫- ببخشید.
‫…یه ازدواج ۴۰ ساله، جون یه ‫آدم، جون مامان و خانواده‌ت شدی؟
‫تو فقط… بیخیال ‫شدی. داری جا می‌زنی.
‫من جا نزدم، نیکی.
‫امم… تو زندگی مشترک ما، ‫تصمیمات رو با هم میگیریم.
‫من فقط نظاره‌گر تصمیم مادرت ‫نیستم. منم بخشی از این تصمیمم.
‫من پشت همسرم وایسادم.
‫دارم از آخرین لحظاتی که باهاش ‫دارم نهایت استفاده رو می‌برم،
‫و سنتی رو ادامه میدم که ‫پدرش پایه‌گذاری کرده بود.
‫ببخشید، با پوست کندن یه سگ؟
‫ریچل.
‫شما نامزد کردین.
‫به ما زنگ زدین.
‫نمی‌خواستین یه ‫عروسی بزرگ بگیرید.
‫فقط می‌خواستین اینجا با خانواده ‫یه مراسم ساده داشته باشین.
‫مادرت خیلی خوشحال شد.
‫نمی‌خواست عروسی‌تون رو خراب کنه،
‫واسه همین این برنامه رو ‫گذاشت برای بعد از عروسی.
‫دور هم جمع کردن خانواده خیلی ‫سخته، و این قراره آخرین جشن اون باشه.
‫این، امم… آخرین آرزوشه.
‫و شما دو تا قرار نیست اینو ‫براش خراب کنین. مفهومه؟
‫این قضیه به همه‌ی ما مربوط ‫می‌شه. فقط تصمیم اون نیست.
‫مفهومه؟! خیلی خب، چطوری ‫می‌تونم یه جلسه‌ی خانوادگی تشکیل بدم؟
‫یه چی؟ جلسه‌ی خانوادگی. ‫چطوری باید ترتیبش رو بدم؟
‫اصلاً من می‌تونم همچین کاری بکنم؟
‫بازم، بابت سوتفاهمی که پیش ‫اومده خیلی معذرت می‌خوام.
‫و شایدم با این کارم دارم کاملاً ‫پام رو از گلیمم درازتر می‌کنم،
‫ولی خب فکر می‌کردم ‫خانواده‌های صمیمی‌ای مثل شما
‫بتونن راحت درباره‌ی ‫احساساتشون با همدیگه حرف بزنن.
‫می‌دونم که هنوز با مناسبات این خانواده ‫آشنا نیستم، ولی خب… متوجه شدم که
‫برنامه‌تون این بوده ‫که از عروسی ما
‫به‌عنوان یه جور مراسم ‫ختم پیش‌از‌مرگ استفاده کنین.
‫اما از اونجایی که بیشترتون ‫هنوز با این قضیه کنار نیومدین،
‫الان این عروسی تبدیل شده ‫به یه سرپوش به‌شدت استرس‌زا
‫برای فرار از واقعیتی ‫که داره اتفاق می‌افته.
‫و فکر می‌کنم شاید بهتره یه ‫فکری به حالش بکنیم، وگرنه…
‫اصلاً نباید عروسی‌ای در کار باشه.
‫امم، اون نمی‌تونه ‫این کار رو بکنه.
‫می‌دونستم این‌طوری می‌شه.
‫فقط بذار حرفش رو بزنه.
‫اصلاً منطقی نیست که جوری ‫رفتار کنیم که انگار اتفاقی نیفتاده.
‫اینکه بخواین مراسم مرگتون رو لابه‌لای عروسی ما جا ‫بدین اونم بدون اینکه اصلاً درموردش حرفی زده بشه،
‫این… اون چیزی نمی‌شه ‫که خودتون می‌خواین.
‫نظرتون چیه؟ می‌شه یه کاری کرد که ‫با همه‌ی این قضایا کنار بیایم؟ می‌شه…
‫می‌شه امتحانش کنیم؟
‫آره.
‫آره، بیایین… بیایین ‫امتحانش کنیم بچه‌ها.
‫اصلاً نمی‌فهمم منظورش چیه.
‫نظرت اینه که عروسی رو به‌خاطر ‫اینکه مادرمون داره می‌میره به هم بزنید؟
‫آخه این‌طوری یه نمه بی‌انصافیه.
‫خیلی خب، خوبه.
‫امم، نه، منظورم… ‫منظورم اصلاً این نبود.
‫میگم به نظرم باید یه فضایی داشته ‫باشین تا بتونین احساساتتون رو بروز بدین،
‫اونم قبل از عروسی، که ‫یه وقت همه‌چی خراب نشه
‫و بتونین واقعاً با این قضیه ‫کنار بیاین و آرامش داشته باشین.
‫و به نظرم شروع خوبی بود.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫یعنی می‌خوای برامون جلسه‌ی خانواده‌درمانی ‫راه بندازی، اونم به سرپرستی خودت.
‫قصد توهین ندارم، ولی ‫تو رسماً یه غریبه‌ای.
‫خب مگه روان‌درمانگر هم ‫همون نیست؟ یه آدم غریبه؟
‫مگه تو روان‌درمانگری؟
‫- داره دکتراش رو میگیره. ‫- عه، تو چه رشته‌ای؟
‫- روان‌شناسی رفتاری. ‫- یعنی روان‌درمانگری؟
‫نه، من روان‌شناس ‫رفتاریم. امم، یعنی تقریباً.
‫- تا حالا رفتار خودت رو هم تحلیل کردی؟ ‫- جولز…
‫- درست حرف بزن. ‫- دارم با احترام حرف می‌زنم که.
‫قراره… قراره چی‌کار کنیم، ریچل؟ ‫حلقه‌ بزنیم، دستای همو بگیریم و عر بزنیم؟
‫خب، همونم… همونم ‫از هیچی بهتره. آره.
‫داری از کجا دکترا میگیری؟
‫دانشگاه ایلینوی.
‫- ا ، من می‌رفتم نورث‌وسترن. ‫- ایول.
‫خب، چیزی هست که ‫بخوای به مادرت بگی…
‫قبل از اینکه دیگه ‫فرصتش از دست بره؟
‫امم… امم…
‫بگو دیگه.
‫امم…
‫نه.
‫باشه.
‫خب، کسی هست که بخواد ‫چیزی به خانم کانینگهام بگه…
‫قبل از اینکه برای ‫همیشه از پیشمون بره؟
‫نظرتون چیه… نظرتون چیه این کار رو بکنیم؟ ‫چطوره همه‌مون یه کم با خودمون خلوت کنیم؟
‫کاملاً… کاملاً تنها. بشینین ‫با خودتون فکر کنین.
‫به حرفایی که می‌خواین بزنین فکر کنین، یا ‫بنویسینشون، یا اینکه تو ذهنتون آمادش کنین.
‫هر کاری لازمه ‫بکنین، بعدش می‌تونیم…
‫می‌تونیم دوباره دور ‫هم جمع بشیم. باشه؟
‫این‌طوری بهتره. باشه.
‫نل، می‌شه باهام بیای؟
‫آره.
‫کارت خیلی خفن‌تر از چیزی ‫بود که خودت فکر می‌کنی.
‫نه بابا. فقط کاملاً تابلوئه که دارن کم ‫میارن و نمی‌تونن با قضیه کنار بیان.
‫نه. منظورم این بود که ‫زدی رو دست ملکه ویکتوریا.
‫من که کاری نکردم.
‫چرا دیگه. کلاً دو روزه اومدی اینجا، ‫ولی همه دارن به سازت می‌رقصن.
‫اون یه‌جورایی…
‫…یه‌جورایی خودشیفته‌ست، مگه نه؟
‫یه‌جورایی؟ مگه همین الان عروسیت ‫رو تبدیل نکرد به مراسم ختم خودش؟
‫راست میگی.
‫آره.
‫چیه؟
‫اصلاً جنبه‌ی تعریف شنیدن نداری.
‫ببخشید، کجای این ‫حرفت دقیقاً تعریف بود؟
‫- همون عروسیه که شد مراسم ختم؟ ‫- اونجاش که گفتم کارت خفن بود!
‫وای خدای من، این… امم… اصلاً ‫کی… کی جنبه‌ی تعریف شنیدن داره؟
‫من که جنبه‌ش رو دارم.
‫بفرما.
‫نمی‌دونم، یه‌جورایی…
‫بد یُمنه که وسط یه مراسم ‫ختم ازدواج کنی، واسه همین…
‫- پس چقدر خوب که خرافاتی نیستی. ‫- آره، خیلی خوبه، خیلی خوبه.
‫چقدر خوبه که از وقتی پام رو ‫گذاشتم اینجا، اون حس لعنتی رو ندارم…
‫که قراره یه اتفاق بدی بیفته.
‫آره، ولی این خودش یه اتفاق بدیه، ‫مگه نه؟ مرگ ویکتوریا رو میگم.
‫نه، منظورم… یه چیز دیگه‌ست.
‫- باشه. ‫- اون حسه هنوز… دست از سرم برنداشته.
‫من شش‌دُنگ حواسم به ‫اتفاقای بد دیگه هست.
‫- بفرما یکیشون. ‫- اوه.
‫چیه؟
‫نگران بودم از این سلیطه‌های عوضی ‫باشی که سایه‌م رو با تیر می‌زنن…
‫چون با اکس‌ت ازدواج کردم، ‫ولی این‌طوری نیستی. پس…
‫باشه. ظاهراً تو بلدم ‫نیستی از کسی تعریف کنی.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خب حالا چه غلطی ‫باید با این بکنیم؟
‫بعضی وقتا راحت‌تره ‫که حرف دلت رو بزنی…
‫وقتی مجبور نباشی تو ‫چشمای طرف نگاه کنی.
‫- پس با اون حرف می‌زنی. ‫- باید ساکت باشیم. جلسه گذاشتن.
‫تک‌تکتون میرین،
‫و احساساتتون رو بهش میگین،
‫و اونم درد و رنجتون رو…
‫غمتون رو به خودش جذب می‌کنه، و…
‫بعدش آزادش می‌کنیم بره.
‫باشه.
‫کی می‌خواد اول شروع کنه؟
‫من شروع می‌کنم.
‫«ویکتوریا.»
‫«تو زن فوق‌العاده‌ای هستی.»
‫«تو خود خانواده‌ی کانینگهامی،
‫و جای خالی‌ای تو این خانواده به ‫جا می‌ذاری که اصلاً نباید پر بشه،
‫نه فقط به این خاطر که غیرممکنه، ‫بلکه چون این پایان یه دورانه،
‫و باید دقیقاً به همین شکل ‫بهش احترام گذاشت.»
‫«حضور، قدرت، و شجاعت بی‌نظیرت،
‫جوری به ما شکل داده که ‫اثرش تا ابد باهامون می‌مونه.»
‫امم…
‫من همیشه، امم، احترام ‫خاصی برای تو و بابا…
‫و زندگی مشترکتون و ازدواجتون…
‫و اون‌جوری که… خودتون رو ‫وقف همدیگه می‌کنین قائل بودم.
‫و همیشه دلم می‌خواست ‫پا جای پای شما بذارم،
‫و امیدوارم که دارم ‫همین کار رو می‌کنم،
‫چون می‌بینم که چطور ‫هوای همدیگه رو دارین،
‫و به من یاد دادی که چقدر ارزش داره ‫آدم یه نفر رو اون‌قدر خوب بشناسه…
‫که بدونه چطوری از گزند ‫درد و رنج حفظش کنه.
‫می‌دونم همیشه با هم ‫هم‌نظر نبودیم. امم…
‫امیدوارم با وجود تموم نقص‌ها ‫و اشتباهاتم، دوستم داشته باشی.
‫من، امم… منم یاد گرفتم که تو رو ‫با تمام نقص‌هات دوست داشته باشم.
‫دوستت دارم مامان، و… ‫و دلم برات تنگ می‌شه.
‫اون دفعه که دو روز از سفرمون ‫به سانتورینی رو از دست دادیم…
‫فقط به‌خاطر اینکه من ‫نمی‌خواستم قبول کنم اشتباه کردم…
‫و اینکه تولد ۳۲ سالگیت رو به‌خاطر ‫یه سفر کاری بی‌اهمیت از دست دادم.
‫من…
‫از ته‌دل، از ته‌دل متاسفم.
‫قول میدم کاری کنم که ‫بچه‌های آینده‌م تو رو بشناسن.
‫قول میدم که سنت‌های ‫خانوادگی رو زنده نگه دارم.
‫از عمارت سامرهاوس مراقبت می‌کنم.
‫قول میدم یاد و ‫خاطره‌ت تا ابد تو قلب ما…
‫و تو قلب کسایی که ‫می‌شناختنت زنده بمونه.
‫می‌دونم که تازه با ‫هم آشنا شدیم، و…
‫…خیلی ناراحتم که ‫داریم از دستتون میدیم.
‫شما مادر فوق‌العاده‌ای برای ‫نیکی بودین، و راستش رو بخواین…
‫فکر می‌کنم… اون حرفی که ‫زدین کاملاً درسته، درمورد اینکه…
‫بچه‌ها خصوصیات مادرشون ‫رو جذب می‌کنن و برعکس.
‫این همون کیکیه که ریچل ‫خرید تا معذرت‌خواهی کنه…
‫بابت اینکه فکر می‌کرد ‫ما یه خانواده‌ی پر از قاتلیم.
‫نیکی به خاطر شماست ‫که این‌قدر مهربونه.
‫و خیلی خوش‌شانس بوده که ‫شما و دکتر کانینگهام رو داشته…
‫تا بهش نشون بدین ریشه‌ش کجاست…
‫و چطور عشق بورزه و ‫چطور عشق دریافت کنه.
‫چرا… چرا این در بازه؟
‫خیلی خوشحالم که نیکی ‫اینا رو از شما یاد گرفته…
‫و اینکه تونسته با این عشق ‫بی‌قیدوشرط بزرگ بشه.
‫اصلاً نمی‌تونم تصور ‫کنم چه حسی داره.
‫اینجا همون‌جاییه که بابا به ‫حیوونای مرده ادای احترام می‌کنه.
‫میگه سگا می‌تونن ‫همه‌چی رو ببینن.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]