« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫پورتوبلو | برنامه تلویزیونی بسیار ‫موفق که از تلویزیون RAI (ایتالیا)
‫از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ و دوباره ‫در سال ۱۹۸۷ پخش می‌شد.
‫این برنامه به پربیننده‌ترین نمایش ایتالیایی ‫تبدیل شد و به رتبه‌بندی‌های بی‌سابقه‌ای دست یافت.
‫کامورای سازمان‌یافته‌ی جدید
‫یک سازمان جنایی که توسط رافائله کوتولو ‫در دهه ۱۹۷۰ تأسیس شد.
‫فعالیت اصلی آن در زمینه قاچاق ‫بین‌المللی مواد مخدر و اخاذی بود.
‫و در اوایل دهه ۱۹۸۰ به سرعت گسترش یافت
‫و در جنگی که منجر به صدها قتل شد، ‫به دنبال نابودی گروه‌های رقیب بود.
‫جووانی پاندیکو
‫ملقب به «دیوانه»، یکی از اعضای کامورا در ‫کامورای سازمان‌یافته‌ی جدیدِ کوتولو.
‫پاندیکو به دلیل چندین مورد ‫قتل به حبس ابد محکوم شد.
‫انزو تورتورا
‫نویسنده و روزنامه‌نگار تلویزیونی ‫ایتالیایی و سازنده و مجری برنامه پورتوبلو.
‫او چهره‌ای بسیار محبوب بود که ‫میلیون‌ها بیننده دوستش داشتند.
‫او یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های ‫تلویزیونی ایتالیا محسوب می‌شود.
‫آروم‌تر. مواظب باش، خیسه.
‫بچه‌ها، بفرمایید تو. ممنون.
‫به‌زودی شروع می‌کنیم. سریع.
‫سریع. ممنون.
‫عصر بخیر.
‫حالت چطوره؟
‫هم‌اکنون به صورت زنده:
‫پورتوبلو - بازار جمعه، ‫با اجرای انزو تورتورا.
‫آهنگ تیتراژ.
«پورتوبلو» [قسمت ۱]
‫یه تشویق جانانه! بلند!
‫صداتون رو بشنوم! بلندتر!
‫با شور و شوق بیشتر!
‫این برترین برنامه تلویزیونی ایتالیاست!
‫بترکونی! بترکونی!
‫دوستت داریم، ایتالیا!
‫میلان، ۱ جولای ۱۹۷۷
‫استپ، استپ.
‫خانم‌ها و آقایان، عصر بخیر و خوش آمدید
‫به ششمین قسمت از پورتوبلو.
‫اجازه بدید از تماشاگران‌مون ‫تشکر کنم که در ابتدا
‫مجموعاً ۵.۵ میلیون بیننده بودن ‫و این عدد مدام در حال رشده.
‫جمعه گذشته، ما... در واقع، ‫شما ۱۲ میلیون نفر بودید.
‫اپراتورهای ما زیر بار تماس‌های شما غرق شدن.
‫برگردیم سراغ یه آگهی که اوایل برنامه پخش شد.
‫آماده بشید و گروه موسیقی شروع کنه!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫منم یه زمانی برسالیری بودم! ‫(یگان ویژه در ارتش ایتالیا)
‫اول می‌خوام ازتون تشکر کنم، جناب استوار.
‫- شما استوار...؟ ‫- لئاندرو برتوزو.
‫می‌تونیم بریم سراغ
‫معرفی این کلاه‌ها؟
‫حتماً.
‫معرفی کلاه‌ها.
‫ادامه بده.
‫آفرین!
‫بریم سراغ بخش اصلی برنامه‌مون
‫با اولین بخش، «برای اجاره و برای فروش
‫در بازار پورتوبلو».
‫«برای معاوضه.
‫پیشنهاد تعویض یه زنگ قدیمی با یه زنگ جدید».
‫پیشنهاد می‌کنم یه «پنجره» در دره پو باز کنیم.
‫تنها جایی که می‌شه این پنجره رو باز کرد
‫همین‌جاست، در گردنه تورکینو.
‫ما گردنه تورکینو رو صاف می‌کنیم.
‫صافش می‌کنیم...
‫«برای اجاره.
‫خواننده تِنور برای استخدام در اپرای بزرگ».
‫بخش «دل‌های تنها»ی ما.
‫«از هر نظر، حس می‌کنم مثل ‫بقیه دخترای ایتالیایی هستم.
‫و دنبال شوهر می‌گردم!»
‫۶ ژانویه ۱۹۷۸
‫از امشب، پورتوبلو هم به صورت رنگی پخش می‌شه!
‫ما هم غرق در رنگ شدیم.
‫اطرافتون رو نگاه کنید!
‫- چطور بودم؟ ‫- فوق‌العاده بودی.
‫- مطمئنی؟ ‫- توی آمار بیننده‌ها می‌بینی.
‫خواهش می‌کنم، کمکم کنید.
‫بذار ببینیم.
‫بهم بگید دارم درست انجامش می‌دم یا نه.
‫الان چی می‌شه؟
‫این ماسک پالس‌های الکتریکی ‫می‌فرسته تا پوستتون رو صاف کنه.
‫- حسشون می‌کنی؟ ‫- معلومه که حس می‌کنم!
‫- بسته آماده‌ست؟ ‫- آره.
‫«آقای تورتورای عزیز،
‫باعث افتخار منه که این صنایع دستی رو ‫که با دستای خودم ساختم براتون بفرستم،
‫با این اطمینان که مورد توجه ‫حضرت‌عالی قرار می‌گیره.
‫با امید پاسخ صمیمانه شما، ‫موفقیت روزافزونتون رو آرزومندم».
‫من برات امضاش می‌کنم.
‫امضا داشتن بهتر از اینه ‫که فقط یه ضربدر بزنی.
‫دومنیکو...
‫باربارو.
‫هیچ‌وقت برای یاد گرفتنِ نوشتن دیر نیست.
‫جزیره اِلبا، زندان پورتو آزورو
‫۹ ماه بعد
‫هر کی داده، داده.
‫هر کی گرفته، گرفته.
‫هیچ‌کس رقت‌انگیزتر از کسی ‫نیست که ادای لهجه درمیاره
‫ولی نمی‌تونه از پسش بربیاد.
‫رقت‌انگیز، پدرسوخته و بی‌غیرت.
‫- حتی بی‌غیرت؟ ‫- ممکنه.
‫ما فرانسوی نیستیم.
‫ما رقص کن‌کن انجام نمی‌دیم.
‫ما یه چیز زیباتر داریم.
‫ما...
‫رقص تارانِلا!
‫تازه داره مسخره‌مون هم می‌کنه.
‫اگه ما نبودیم، تو هم وجود نداشتی.
‫تو از بدبختی ما نون می‌خوری و جون می‌گیری
‫اون‌وقت روت می‌شه که جواب (نامه) ندی.
‫بی‌شرف!
‫می‌دونی چه آدم بی‌شرفی هستی؟
‫اون مرتیکه صدام رو شنید.
‫چی؟
‫هر کی گرفته، گرفته / هر کی داده، داده
‫گذشته‌ها رو فراموش کنیم ‫/ ما اهل ناپلیم، همشهری
‫هر کی گرفته، گرفته / هر کی داده، داده
‫گذشته‌ها رو فراموش کنیم ‫/ ما اهل ناپلیم، همشهری
‫ممنون! ممنون رفقا!
‫اگه زجر چشیدن ما نبود، تو هیچی نبودی.
‫ما سختی می‌کشیم و تو ‫پولش رو به جیب می‌زنی.
‫هیچ‌وقت هم به فکر جووانی پاندیکو نیستی،
‫هیچ‌وقت به فکر دومنیکو باربارو نیستی.
‫برات بسته فرستادیم، برات نامه نوشتیم.
‫چرا جوابمون رو نمی‌دی؟
‫از خوبی و بخشندگی تو،
‫چیزی به ما نمی‌رسه، جز ‫خرده‌ریزهایی که از سفره‌ت می‌ریزه.
‫ولی یادت باشه چه بلایی سر ‫اون مرد ثروتمند، دایوز، اومد.
‫دایوز؟
‫دومنیکو، چرا قیافه‌ت رو این‌جوری کردی؟
‫برای پیشرفت کردن، برای جلو افتادن،
‫آدم باید مطالعه کنه، بخونه، درس یاد بگیره.
‫ولی دیگه بسه.
‫اگه این دفعه هم جواب نده، توی ‫رسانه‌ها رسوایی به پا می‌کنم.
‫می‌ندازمش جلوی مطبوعات!
‫نگاه کن.
‫دیدی؟ ترسید.
‫جووانی، داری درباره کی حرف می‌زنی؟
‫یعنی چی کی؟ اون.
‫تورتورا؟
‫حالا وقتشه که چالش پورتوبلو رو اجرا کنیم!
‫ندیدی؟
‫صدام رو شنید. مطمئنم.
‫ما نیروهای الکترومغناطیسی ساطع می‌کنیم
‫که از دیوارها، دریاها ‫و اقیانوس‌ها رد می‌شن،
‫واسه همینه که مطمئنم صدام رو شنید.
‫در واقع وقتی بهش توهین ‫کردم، یه لحظه جا خورد.
‫اگه مطبوعات رو علیه‌ش ‫بشورونم، نابودش می‌کنم.
‫از طریق تله‌پاتی.
‫تله‌پاتی؟
‫تله‌پاتی...
‫قدرتمنده.
‫پس کاری کن طوطی حرف بزنه!
‫۳۰ ثانیه وقت داری
‫تا مجبورش کنی بگه "پورتوبلو".
‫شروع!
‫پورتوبلو...
‫نزدیک شدی.
‫وقت تمومه.
‫کله‌پوک، عمداً این کار رو کرد!
‫براش نامه می‌نویسم و ‫خواهیم دید چه خواهد شد!
‫"آقای تورتورای عزیز،
‫"من متقاعد شدم که به عنوان ‫یک زندانی وظیفه دارم..."
‫تا جمعه آینده خدانگهدار.
‫"که نذارم کسی
‫"از موقعیت من
‫"از وضعیت من
‫"به عنوان یک زندانی
‫"سودجویی کند.
‫"بسته مورد نظر
‫"به دفتر شبکه RAI در خیابان ‫کورسو سمپیونه، پلاک ۲۷ فرستاده شده بود.
‫"این بسته شامل ۲۰ عدد رومیزی توری بود
‫"که همگی آنها را شخصاً خودم گلدوزی کرده بودم،
‫"همون‌طور که قبلاً هم چند بار نوشتم.
‫"اگر ظرف ۲۰ روز از تاریخ دریافت این نامه اختصاصی
‫"نسبت به حل و فصل این موضوع اقدام نفرمایید،
‫"اینجانب بر اساس ماده ۶۴۶ قانون ‫جزای ایتالیا (تصرف یا خیانت در امانت)
‫"و طبق ماده ۴۸۵ قانون ‫مجازات، به جرم کلاهبرداری.
‫" و ماده ۴۸۵ همان قانون، از شما ‫شکایت کیفری مطرح خواهم کرد.
‫"دومنیکو باربارو."
‫"آقای دومنیکو بارباروی عزیز،
‫"متأسفم که به اطلاعتون برسونم که ‫من کاملاً از بسته شما بی‌اطلاعم.
‫"هیچ اثری ازش ندیدم."
‫آقای تورتورا، من می‌تونم ‫با زبونم طناب رو گره بزنم.
‫بعداً.
‫صبح بخیر.
‫پیداشون کردی؟
‫نه. هیچی.
‫همه‌جا رو گشتیم،
‫ولی این رومیزی‌های توری ‫هیچ‌وقت به اینجا نرسیدن.
‫شاید توی انبارهای RAI گم شده باشن.
‫وقتی می‌گم یه مشت آدم بی‌عرضه‌ان،
‫همه‌تون می‌گید دارم ‫پیازداغش رو زیاد می‌کنم.
‫انزو، فکر نمی‌کنم موضوع خیلی مهمی باشه.
‫یکی اشتباه کرده، پیش می‌آد دیگه.
‫درسته، ولی آبروی من در میونه!
‫این اولین باری نیست که ‫این مرد به ما نامه می‌نویسه.
‫- نامه به کجا فرستاده شده بود؟ ‫- به خونه‌م!
‫چطور یه زندانی می‌تونه ‫آدرس شما رو داشته باشه؟
‫شماره تلفن و آدرسش توی دفترچه تلفن هست.
‫بگم حذفشون کنن؟
‫ولی برای چاپ امسال دیگه خیلی دیره.
‫اطلاعاتی ازش گرفتیم؟ این یارو باربارو کیه؟
‫قاتله؟ حبس ابدیه؟
‫- مگه فرقی هم می‌کنه؟ ‫- معلومه که فرق می‌کنه، آنا!
‫سارق بانک یا قاتل یه بحثه،
‫دزد خرده‌پا یا فروشنده‌ی جزء یه بحث دیگه.
‫می‌دونیم اون فقط یه مجرم سطح پایینه
‫یا عضو یه سازمان جنایی بزرگه؟
‫در مورد دوم، این نامه ممکنه ‫یه هشدار از طرف مافیا باشه!
‫بیخیال!
‫اون عضو ندرانگتاست، ‫(سازمان مافیایی ایتالیایی)
‫به خاطر قاچاق مواد مخدر زندانیه.
‫اون عضو ندرانگتاست؟
‫پس الان حق دارم بیشتر عصبانی بشم!
‫ندرانگتا یکی از شرورترین ‫سازمان‌های جنایی دنیاست!
‫داری بهم می‌گی یه نفر از ندرانگتا
‫به آدرس خونه‌م نامه نوشته
‫و علناً تهدیدم کرده؟
‫- نگران نباش... ‫- در واقع، نگرانم!
‫بیا به مدیرای RAI خبر بدیم.
‫آنجلو، فوراً بهشون می‌گی
‫که خسارت این آقا رو ‫بابت اون رومیزی‌ها بدن.
‫- خیلی خب. ‫- ختم کلام!
‫خیلی خب، انزو.
‫یه کم تند نرفتی؟
‫نمی‌دونم. شاید.
‫مشکل چیه؟
‫حس می‌کنم دیگه نمی‌دونیم چطوری ‫چیزای مهم رو تشخیص بدیم.
‫ما به ۱۷ میلیون بیننده رسیدیم.
‫متوجهی؟
‫به نظرم داریم عالی عمل ‫می‌کنیم. همه رو پشت سر گذاشتیم.
‫۱۷... ۲۰، ۲۱... اینا فقط عددن، آنا.
‫وقتی بالا می‌رن خوشحالی و وقتی ‫پایین میان وحشت‌زده می‌شی.
‫باید خوشحال باشیم، به چیزی ‫که می‌خواستیم رسیدیم.
‫ناپل، زندان پوجوریاله
‫۱ سال بعد
‫هی، جوزپه.
‫چیزی قایم کردی؟
‫برای پروفسوره.
‫پروفسور، صبح بخیر.
‫جسارت کردم.
‫یه قهوه اسپرسو میل دارید؟
‫رافائله کوتولو
‫رئیس کامورای سازمان‌یافته‌ی جدید ‫ملقب به "پروفسور"،
‫داشتم منظره رو تماشا می‌کردم.
‫کاتب کوچولو، امروز چطور به نظر میام؟
‫- واقعاً عالی. ‫- راستشو بگو، دقیق‌تر نگاه کن.
‫خط ریشم رو کج زدن.
‫معلوم نیست. شاید اینطوری حس کردین.
‫حس‌ها مهم هستن، مخصوصاً حس‌های من.
‫یه هدیه‌ی کوچیک از طرف مادرم.
‫حتی اون کالباس نولا که دوست دارین هم هست.
‫و این یکی.
‫می‌خواستم برای شما باشه.
‫سال‌ها پیش تراشیدمش،
‫به یاد شما.
‫توی زندان لچه، یادتونه؟
‫از هفت‌خوان رستم رد ‫شدم تا دوباره پیداش کنم.
‫واقعاً بااستعداد بودم،
‫استاد نقاشی من...
‫اما فقط یه پروفسور واقعی وجود داره، ‫و اون دقیقاً همین‌جا روبروی منه.
‫بگذریم...
‫این پروفسورِ یه بار بهم گفت
‫که می‌تونم یه دوناتلو یا میکل‌آنژ بشم،
‫اما پدر و مادرم نمی‌خواستن بشنون.
‫باید دیپلمم رو می‌گرفتم.
‫و این‌طوری بود که بیخودی حسابدار شدم.
‫طرز فکر دهاتی... کله‌خرن.
‫واقعاً زشته. بذارش اونجا.
‫حتماً.
‫فقط یه یادگاری بود.
‫خوش‌به‌حال مردی که استعدادها و ‫محدودیت‌های خودش رو می‌شناسه.
‫سخن حکیمانه‌ای بود، پروفسور.
‫- باید به خواهرم نامه بنویسم. بشین. ‫- همین الان.
‫هر وقت بگید حاضرم.
‫روزتای عزیزم،
‫خانواده‌ی ما
‫اون‌قدر بزرگ هست
‫که پذیرای همه‌ی کسانی ‫که به ما وفادارن باشه،
‫و از خودمون دفاع کنیم
‫در برابر کسانی که می‌خوان به ما صدمه بزنن.
‫ما اجازۀ ... نمی‌دیم.
‫تهدید؟
‫تفرقه.
‫ما اجازه‌ی تفرقه نمی‌دیم.
‫دوست دارم تو و بقیه
‫دعوت عروسی رو بپذیرید
‫از طرف خانواده‌ی تورتورا از کاستلاماره.
‫در عروسی شرکت کنید.
‫و هدیه‌ی مقدس پروفسور رو ببرید.
‫دارید کار درست رو می‌کنید. ‫این عوضی‌ها باید بمیرن.
‫کی؟
‫اونا کاری نکردن، اونا آدم‌های جدیدن.
‫یه ذره تردید کافیه تا قبل از اینکه ‫پیر بشن، سر به نیستشون کنیم.
‫- همه‌شون رو می‌کشیم. ‫- بنویس.
‫با گرم‌ترین درودها.
‫ارادتمند تو، رافائله.
‫یه نسخه‌ی تمیز ازش می‌نویسم، نگران نباشید.
‫کاتب کوچولو،
‫مجسمه رو بردار.
‫شوخی می‌کنم.
‫بعداً یه جای مناسب براش پیدا می‌کنم.
‫ممنون، پروفسور.
‫برو.
‫مهمان امشب ما
‫یه هیپنوتیزم‌کننده‌ی واقعی و زنده‌ست،
‫آقای مارکو زکا.
‫نمی‌خوام وقت رو تلف کنم.
‫یه نفر رو از بین تماشاچی‌ها انتخاب کن
‫و هیپنوتیزمش کن.
‫نه، مستقیماً از طریق تلویزیون،
‫کل ایتالیا رو هیپنوتیزم می‌کنم.
‫اون مردم رو هیپنوتیزم می‌کنه.
‫من یه قدم عقب می‌رم
‫و شما رو مقابل دوربین‌ها و ‫تمام مردم ایتالیا تنها می‌ذارم.
‫بینندگان عزیز تلویزیونی،
‫ازتون می‌خوام که به ‫تلویزیون‌هاتون نزدیک‌تر بشید.
‫برای اولین بار در ایتالیا، می‌خوایم ‫یه آزمایش هیپنوتیزم انجام بدیم
‫که عقل از سرتون می‌پرونه.
‫اگه تو خونه تنها هستید، ‫این کار رو انجام ندید.
‫در غیر این صورت، با قرار دادن ‫دست‌هاتون به این شکل، آماده بشید.
‫دست‌هاتون رو به هم فشار بدید.
‫انگشتتون رو محکم فشار بدید.
‫حالا.
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- ولم کن.
‫- بچه‌ها، باید فشار بدید. ‫- محکم‌تر از این؟
‫خیره بشید به چشم‌های من.
‫بهم نگاه کنید و نفس بکشید.
‫انگشت‌هاتون مدام محکم‌تر ‫به هم فشار می‌ارن،
‫انگار به هم چسبیدن و جدا کردنشون غیرممکنه.
‫دقیق بهم نگاه کنید.
‫انگشت‌هاتون به هم قفل شدن.
‫مال من گیر کرده.
‫مال منم همین‌طور.
‫دقیق بهم نگاه کنید.
‫هر چی بیشتر خیره بشید، ‫دست‌هاتون محکم‌تر می‌شن.
‫اونا چسبیدن، به هم قفل شدن.
‫دقیق بهم نگاه کنید.
‫نفس بکشید و بهم نگاه کنید.
‫هر چی بیشتر خیره بشید، ‫بیشتر به هم می‌چسبن.
‫اونا چسبیده می‌مونن
‫تا وقتی که من با شمارش سه، بشکن بزنم.
‫یک. ممکنه کم‌کم شروع به جدا شدن کنن. دو.
‫سه!
‫دست‌هاتون رو جدا کنید.
‫جداشون کنید.
‫اونا آزادن.
‫مامان.
‫میکله!
‫بفرمایید آقای مارکو.
‫حتی اینجا تو استودیو ‫هم یه اتفاق کوچیک افتاد.
‫مامان‌بزرگ، انگشت‌هات رو باز کن.
‫اینقدر به دری وری‌های صدا و سیما گوش نکن..
‫من هیچی حس نکردم.
‫شاید دست‌های یه نفر ‫هنوز به هم چسبیده باشه.
‫دست‌های من گیر کرده!
‫۲۳ نوامبر ۱۹۸۰
‫چیز دیگه‌ای لازم داری؟
‫نه، برو.
‫صبر کن.
‫- بگو امشب بخاری رو زیاد کنن. ‫- حله.
‫ای برادران، آغاز سخنم این است:
‫شما که از میان صد هزار خطر گذر ‫کرده‌اید و به دورترین باختر رسیده‌اید،
‫در این بیداری کوتاه دنیا،
‫خود را از دانشی که
‫با پیروی از مسیر خورشید
‫به سوی سرزمین‌های ‫بی‌انسان می‌برد، محروم مکنید.
‫شما برای زیستنی چون ‫جانوران آفریده نشده‌اید،
‫بلکه برای جست‌وجوی فضیلت و ‫کاوش در دانش. | کمدی الهی - دانته
‫باز کن!
‫پروفسور، با من بیا!
‫با من بیا!
‫- پاسکواله، پروفسور کجاست؟ ‫- برو کنار!
‫مارچیانو، بگیرش!
‫ساسا!
‫طبقه بالا.
‫می‌دونی کی.
‫حداقل چهار نفر.
‫چهار از پنج بد نیست.
‫حالا دیگه می‌دونن رئیس ‫زندان پوجوریاله کیه.
‫- باید همه‌شون رو بکشیم. ‫- کاتب کوچولو، این کارها مال تو نیست.
‫دست‌هات رو پاک کن.
‫ممنون پروفسور.
‫از این به بعد، هوشیاریِ پرولتاریایی.
‫و هیچ‌کس هم لاف نمی‌زنه.
‫فهمیدی کاتب کوچولو؟
‫آمار فاجعه‌بار زلزله در جنوب.
‫تا کنون ۸۲۱ جسد از زیر ‫آوار بیرون کشیده شده.
‫چندین هزار زخمی به جا مانده.
‫منطقه‌ی زلزله‌زده ۲۶ هزار ‫کیلومتر مربع وسعت داره
‫و ۷ میلیون نفر جمعیت.
‫این‌ها تصاویری از ساعات دردناکی‌ست که
‫بلافاصله بعد از یک فاجعه سپری می‌شه.
‫پخش حراج خیریه‌ی زنده‌ ‫آنتنا ۳ برای قربانیان زلزله
‫من از سخاوتمندی بی‌نظیر ‫مردم بزرگ ایتالیا تشکر می‌کنم.
‫همون‌طور که حراج‌گذاران بزرگ ‫کریستیز می‌گن، قیمت پایه...
‫- یک میلیون لیر. ‫- یک میلیون لیر برای اولین پالتوی پوست مینک.
‫ببینیم اولین نفر کیه.
‫بفرمایید، ۱.۲۵ میلیون برای این خانم.
‫پیشنهاد دوم ۱.۵ میلیونه.
‫اما هنوز دست‌ها بالا می‌ره.
‫الان ۱.۷۵ میلیون.
‫از خونه ۲ میلیون پیشنهاد می‌دن.
‫۲.۲۵ میلیون.
‫در همین حال، ارقام دارن بالا می‌رن
‫روی تابلوی نورانی پشت سرمون.
‫به ۲.۷۲ میلیارد رسیدیم!
‫واقعاً باورنکردنیه.
‫من این پخش زنده رو متوقف نمی‌کنم
‫تا وقتی که به ۳ میلیارد برسیم.
‫مفتخرم
‫که این خبر رو در تالار
‫این دانشگاه باشکوه اعلام کنم،
‫دقیقاً برای اینکه حتی جوون‌ترین شهروندان
‫بتونن ببینن که رهبری سیاسی ایتالیا،
‫و به‌خصوص دموکرات‌مسیحی‌ها،
‫نالایقِ حکومت بر ایتالیا نیستن.
‫این صدای سوت چیه؟
‫این سوت‌زدن به سبک ‫آمریکاییه، از روی اشتیاقه.
‫ما اینجا جمع شدیم
‫تا اعلام کنیم
‫که دولت ۵۰ تریلیون
‫ برای بازسازی اختصاص داده.
‫۵۰ تریلیون.
‫نه میلیون.
‫من رسماً در برابر همه‌ی شما تعهد می‌دم،
‫که تمام تلاشم رو بکنم تا این بازسازی
‫سریع باشه
‫و قراردادها شفاف باشن.
‫و پولی که به این منطقه سرازیر می‌شه،
‫مطمئن می‌شیم که همون‌جا بمونه.
‫- به سلامتی زلزله‌مون! ‫- زنده باد زلزله!
‫واقعاً این زلزله یه برکت بود.
‫اما داره به یه نفرین هم تبدیل می‌شه.
‫پاسکواله، یه بار هم که شده مثبت فکر کن!
‫دشمنامون مثل سگ افتادن دنبالمون.
‫یه عالمه آدم مرده، اینجا و اون بیرون،
‫به‌خصوص آدم‌های خودمون.
‫لقب من چیه؟
‫- پروفسور. ‫- و مال تو چیه؟
‫- شاگرد. ‫- پس به حرف پروفسورت گوش کن.
‫۵۰ تریلیون دلیل برای ‫خوش‌بین بودن وجود داره!
‫بیاین بزنیم به سلامتی!
‫به سلامتی زلزله!
آوا‌مــووی
‫تمام زمستون گذشت،
‫تمام بهار، و حالا آخر آوریله.
‫باورنکردنیه که هنوز تو این وضعیت هستیم.
‫آقای تورتورا، پولی که توی ‫تلویزیون جمع کردین کی می‌رسه؟
‫پول جاش امنه، در دو بانک ‫مختلف نگه داشته می‌شه،
‫تحت حفاظت ضامن‌ها، از جمله خود من.
‫صبح بخیر.
‫چرا هنوز بودجه‌ها آزاد نشدن؟
‫دوستان عزیز، می‌خوام بهتون بگم
‫که پولی که ما جمع کردیم
‫مال شماست و فقط مال شما.
‫ما می‌تونیم اوضاع رو درست کنیم،
‫اما باید نذاریم که این پول بیفته
‫دست استثمارگرهای همیشگی.
‫دست پستِ کامورا باید ‫از پول شما کوتاه بمونه.
‫- این چهار تا رو کجا می‌بری؟ ‫- حمام.
‫بگو خوب خودشون رو ‫بسابن، چون بوی گند می‌دن.
‫پاسکواله!
‫مارچیانو رو کشتن!
‫در سلول رو قفل کن.
‫قفلش کن!
‫در سلول‌ها رو قفل کنین!
‫قفلش کن!
‫همه بمونن داخل!
‫سریع.
‫چرا باید سلولم رو عوض کنم؟
‫می‌خوای به سرنوشت مارچیانو دچار بشی؟
‫منو کجا می‌برین؟
‫دارن منتقلت می‌کنن.
‫- چرا؟ ‫- باز هم می‌پرسی؟ برای امنیت خودت.
‫تا اونجایی که به من مربوط می‌شه،
‫می‌تونین همدیگه رو تیکه‌پاره کنین،
‫اما رئیس زندان می‌خواد ‫این نزاع رو تمومش کنه.
‫تکلیف کتاب‌هام چی می‌شه؟
‫فرستاده می‌شن به انبار و بعدش به خونه‌ت.
‫اما من خونه ندارم.
‫مادرم توی کانکس زندگی می‌کنه.
‫یالله، زود باش.
‫فقط وسایل ضروری.
‫دارید چیکار می‌کنید؟
‫- قضیه چیه؟ ‫- رئیست رفت.
‫اون هم منتقل شد.
‫چطور ممکنه؟
‫اون درخواستی نداده بود.
‫من نامه‌هاشو می‌نویسم ‫و اون درخواستی نداده بود.
‫شاید دورانِ اینکه کوتولو دستور ‫بده و همه اطاعت کنن تموم شده.
‫وقتی درباره‌ی پروفسور ‫حرف می‌زنی احترام بذار.
‫اون مثل انجیله، اون عیسی مسیح روی زمینه.
‫شاید یه زمانی بود.
‫راه بیفت کاتب کوچولو، مهمونی تموم شد.
‫فروزینونه، زندان پالیانو، ۳ ماه بعد
‫پروفسور عزیز، برای ‫چهارمین بار مزاحمتون می‌شم.
‫دلتنگ روزهای درخشان پوجوریاله هستم
‫زمانی که افتخار این رو ‫داشتم که منشی شما باشم
‫و افکارتون رو تفسیر کنم.
‫اینجا به خودشون جرأت دادن که ‫حرف باورنکردنی‌ای درموردتون بگن:
‫اینکه شما با مقامات معامله کردین
‫تا خودتون رو از دست دشمن‌هامون نجات بدین.
‫سعی می‌کنن بدنام‌تون کنن، اون‌ها...
‫تایپ کردن رو بس کن!
‫تقاص این کار رو پس می‌دن.
‫منتظرتون می‌مونم و تحمل می‌کنم.
‫منتظر دستوراتتون هستم،
‫با اطمینان از این که انتقالی‌تون ‫فقط یه مشکل کوچیکه
‫توی اون نقشه‌ی بزرگتر.
‫صبح بخیر، می‌خوام این نامه رو تحویل بدم.
‫صبح بخیر.
‫چیزی برای من نیومده؟
‫نه، هیچی.
‫- جوابی از طرف پروفسور نیومد؟ ‫- یه لحظه صبر کن.
‫یه نامه از طرف مادرت هست.
‫عجیبه. چهار بار براش نامه نوشتم.
‫پاندیکو، چیز دیگه‌ای نداری.
‫قاتل زنجیره‌ای پاسکوآله بارا، رئیس ‫دنیای تبهکاران میلان را به قتل رساند.
‫پاسکواله بارا، معروف به "حیوان"،
‫آدمکش و عضو برجسته‌ی ان‌سی‌او
‫به رهبری رئیس رافائله کوتولو،
‫همکاری با مقامات انتظامی رو آغاز کرده.
‫بارا یکی از وفاداران به ‫کوتولو، معروف به "پروفسور"،
‫متهم به قتل
‫رئیس اوباش میلانی، فرانسیس توراتلو است،
‫که ماه گذشته در زندان بادو اِ کاروس ‫با ضربات چاقو شکمش رو دریدن.
‫بارا، که مقصر بیش از ۶۰ ‫فقره قتل شناخته شده...
‫نگاه کن، رفیقت.
‫چی؟
‫بارا، همون یارویی که ۶۶ تا قتل داشته.
‫- چی داری می‌گی؟ منو سَنَنَ؟ ‫- تو پوجوریاله باهاش دیدمت.
‫آره، ولی با هر کی راه ‫بریم که دوستش نیستیم.
‫پروفسور عزیز،
‫توی اخبار می‌گن پاسکواله ‫داره همکاری می‌کنه.
‫به نظرم خیلی مایه تأسفه.
‫اما نگران اون نیستم.
‫تنها چیزی که باید نگرانش بود ترسه.
‫و قسم می‌خورم که من نمی‌ترسم،
‫چون می‌دونم تو هوام رو داری.
‫تو همیشه هوام رو داری.
‫صبح بخیر.
‫چیزی برای من نیومده؟
‫نه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫دوباره چک کن. لطفاً این محبت رو در حقم بکن.
‫پاندیکو، خیلی رو اعصابی لعنتی.
‫۳۵.
‫پروفسور عزیز، سال نو رو بهت تبریک می‌گم.
‫اینجا دارن جشن می‌گیرن. ‫چه صحنه‌ی رقت‌انگیزی.
‫ولی بیخیال این جزئیات ناچیز بشیم.
‫اول ژانویه ۱۹۸۲.
‫با ۸۲ شمعش، پائولا بوربونی.
‫درباره‌ی رفقایی خوندم و شنیدم که ‫خودشون رو به دشمن فروختن.
‫یه تغییر موضع شرم‌آور.
‫باورم نمی‌شه پاسکواله بارا ‫داره همکاری می‌کنه.
‫مرگ بهتر از خیانته.
‫تمام ایتالیا داره ما رو تماشا می‌کنه.
‫پائولا واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫به یه نشونه از طرف تو نیاز ‫دارم، به یه اطمینان خاطر.
‫تو درس خوش‌بینی هستی،
‫جوانی و اشتیاق.
‫چرا جواب نمی‌دی؟
‫مثل هوایی که تنفس می‌کنم بهش نیاز دارم.
‫بله، درسته.
‫من همیشه زیاد کار کردم،
‫با توجه به سن و سال بالام، ‫همون‌طور که می‌دونید...
‫من همیشه وقفِ
‫جستجوی
‫آزادی بودم.
‫آزادی، بی‌مهارترین و آزادترین نوعش.
‫این دیوانه کیه؟
‫دیوانه؟
‫بازیگر بزرگیه.
‫من همیشه در رو باز گذاشتم
‫به روی چیزهای ناشناخته.
‫واقعاً خوشحال می‌شم اگه ‫امشب، در روز تولدتون،
‫بتونید طلسم رو بشکنید
‫و این حیوان وحشتناک رو به حرف بیارید.
‫اینم از طوطی!
‫حتی یه شنل جادوگری هم ‫هست که برازنده‌ی امشبه.
‫چه شنل فوق‌العاده‌ای!
‫ساندرو ماسیمینی داره بهش کمک می‌کنه.
‫نمی‌دونی چطوری، ساندرو؟ ‫کمکم کن.
‫حتی یه کلاه هم هست. دوست داری سرت کنی؟
‫بله!
‫پیرِسگ
‫چقدر عالی!
‫می‌خوام کج‌تر باشه.
‫بهم میاد؟
‫شبیه پری‌ها شده.
‫پری مهربون توی پینوکیو.
‫پائولا، ۳۰ ثانیه بهت وقت می‌دم.
‫آماده‌ام.
‫ببینیم می‌تونی طلسم رو بشکنی یا نه.
‫شروع کن.
‫- اون نمی‌تونه. ‫- چرا نه؟
‫بیخیال، این یه فیلم صامته...
سی‌نما دریم‌ینگ
‫گفتش!
‫آفرین طوطی.
‫مدام داره می‌گه.
‫چقدر عالی!
‫من بودم.
‫پائولا رامش کرد و پورتوبلو حرف زد.
‫بعضی‌ها همه‌چیز گیرشون ‫می‌آد، بعضی‌ها هیچی.
‫مادرقحبه.
‫پورتوبلو در برابر هنر بی‌نظیر ‫پائولا بوربونی تعظیم کرد.
‫- سال نو مبارک! ‫- تا جمعه‌ی آینده!
‫خانم، شما یه الهه هستید.
‫چه عزیز دوست‌داشتنی‌ای.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. ‫اجازه هست همراهی‌تون کنم؟
‫سال نو همگی مبارک.
‫فکر کردی اگه نمی‌تونست حرف ‫بزنه، می‌آوردنش توی تلویزیون؟
‫همه‌اش کلکه!
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- مگه نمی‌بینی؟ تو واقعاً مثل بچه‌هایی.
‫- مثل همیشه بی‌نقص. ‫- ممنون.
‫صبح بخیر.
‫خب؟
‫حتی چک هم نکردی.
‫تو اونقدر رو مخی که ‫اولین کاری که اینجا می‌کنم
‫اینه که ببینم نامه‌ای داری یا نه.
‫و هیچ‌وقت هم خبری نیست.
‫اصلاً امکان نداره پروفسور ‫جوابم رو نداده باشه.
‫من براش می‌نویسم و اون جواب نمی‌ده؟
‫می‌خوام با رئیس زندان حرف بزنم.
‫پاندیکو، گمشو.
‫شماها هستید که نامه‌های ‫پروفسور رو برمی‌دارید!
‫وقتی قدرت بیفته دست ما،
‫شماها هستید که خون بالا می‌آرید.
‫۲۸ میلیون بیننده.
‫برای خودمم حیرت‌آوره.
‫و حالا که کلمه‌ی «پورتوبلو» لو رفته؟
‫یه کلمه‌ی جدید هست.
‫- «برزیل». ‫- انزو.
‫نمی‌تونیم بگیمش.
‫هنوزم نمی‌تونیم؟
‫ننویسش.
‫ولی تا چهار روز دیگه چاپ نمی‌شه.
‫درسته، چهار روز... و ‫اونا روزنامه‌ی RAI هستن.
‫بنویسش.
‫چرا «برزیل»؟
‫به افتخار این بچه‌ی بیچاره که توی ‫تصادف صورتش از شکل افتاده
‫که خانم بوربونی داره هزینه‌ی ‫سفرش به برزیل رو می‌ده
‫تا توسط بهترین جراح دنیا عمل بشه.
‫داستان‌های احساسی...
‫مگه داستان‌های احساسی چه اشکالی دارن؟
‫از تو نپرسیدم.
‫دلم می‌خواد از همه‌ی این ‫آدم‌های افاده‌ای بپرسم،
‫همه‌ی اونایی که در مورد ‫برنامه‌ام قضاوت می‌کنن
‫و بهش می‌گن یه مشت ‫اراجیف شهرستانی و اشک‌آور.
‫هر کسی می‌تونه انتقاد کنه،
‫اما بعدش باید مجبورشون کرد
‫که برنامه‌ی خودشون رو بسازن ‫و به یه آمار بیننده‌ی معقول برسن.
‫من نه رابطه‌ی سیاسی ‫دارم و نه پارتی اون بالاها.
‫پارتی‌های من اون بالا، همونایی هستن ‫که جمعه‌شب‌ها روی مبل نشستن.
‫می‌دونی چی فکر می‌کنم؟
‫اینکه داری بیشتر خودت رو ‫متقاعد می‌کنی تا مخالفات رو.
‫شاید فقط از این همه انتقاد خسته شدم.
‫- می‌تونم این رو بنویسم؟ ‫- بله.
‫و اگه دوباره بیرونت کردن چی؟
‫این بار یه سپر ۲۸ ‫میلیونی از ایتالیایی‌ها دارم،
‫احتمال اینکه خودم بذارم برم بیشتره.
‫- این رو هم بنویسم؟ ‫- نه.
‫اینا کی هستن، آنا؟
‫- برای تست بازیگری اومدن؟ ‫- اینا واقعی‌ان.
‫چی؟
‫- آقای تورتورا. ‫- سلام.
‫رئیس‌جمهور شما رو به عنوان
‫«فرماندهٔ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا» ‫منصوب کرد.
‫همه‌تون می‌دونستید؟
‫لطفاً مراتب تشکر عمیق من ‫رو به رئیس‌جمهور ابلاغ کنید.
‫- نمی‌دونم چی بگم. ‫- تبریک می‌گم.
‫از این به بعد همه‌تون باید من ‫رو «فرمانده» صدا بزنید.
‫آفرین، فرمانده.
‫بفرما، اینم از این.
‫- من رفتم. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫چی شده؟
‫دیدی؟
‫فرمانده، توی کشوری که پر از فرمانده‌ست.
‫تو حتی بابت این هم خوشحال نیستی.
‫چرا «حتی»؟
‫اون موقع که گفتی ممکنه خودت بذاری بری.
‫- حالا یه چیزی همین‌طوری گفتم. ‫- تو هیچ‌وقت همین‌جوری حرف نمی‌زنی.
‫هیچ‌وقت شک نمی‌کنی؟
‫فرض کن قرارداد رو تمدید کنیم.
‫از خودم می‌پرسم: چطور ‫می‌تونیم از این بهتر عمل کنیم؟
‫همیشه همین چیزهای تکراری رو ارائه بدیم؟
‫دیگه وقتی برای فکر کردن ‫نداریم. باید تصمیم بگیریم.
‫و پیشنهاد مالی...
‫نمی‌خوام بدونم.
‫هشت تا صفر و بدون حق انحصاری.
‫فردا می‌بینمت.
‫فرانچسکا.
‫چی؟
‫مثل روز روشنه.
‫تو جدا شدی و یه خانواده توی رم داری.
‫حتی اگه حقیقت داشته باشه ‫چی؟ من یه مرد آزادم.
‫تو یه چهره‌ی شناخته‌شده‌ای.
‫با یه نوع خاص از مخاطب.
‫توی یه کشور اخلاق‌گرا و کاتولیک.
‫خب، چون توی یه کشور ریاکار زندگی می‌کنیم،
‫منم باید همون‌طوری رفتار کنم؟
‫تا وقتی که خودت حواست بهش هست.
‫خداحافظ.
‫شب بخیر.
‫بفرما، اینم آینه.
‫- مثل همیشه عالیه. ‫- خیلی ممنون.
‫ممنون. ممنون، دیه‌گو.
‫روز بخیر. خدانگهدار.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- ممنون، تو هم همین‌طور.
‫بعداً می‌بینمت.
‫خدانگهدار.
‫نگران نباش،
‫همه‌شون پیرزنن.
‫نگاه نکن.
‫همه‌مون فقط به‌خاطر تو اینجاییم.
‫بریم.
‫برای مامان آدا...
‫اون یه تردسته، با ورق قلعه می‌سازه.
‫چقدر طول می‌کشه بسازتشون؟
‫می‌تونه شروع کنه و توی قسمت بعد تمومش کنه.
‫جالبه.
‫اون چی؟
‫می‌تونه با دستور گریه کنه.
‫که گریه نمی‌کنه.
‫چند دقیقه‌ای طول می‌کشه.
‫توی یه برنامه‌ی زنده ‫نمی‌تونیم این‌قدر منتظر بمونیم.
‫حالا می‌بینیم.
‫چی...
‫من اینجام تا یاد برادرم رو زنده نگه دارم.
‫از وقتی که کشته شد، ریشم رو کوتاه نکردم.
‫و تا وقتی که مقصر رو پیدا ‫نکنن، این کار رو نمی‌کنم.
‫بذارید قصه‌اش رو بشنویم.
‫اونا دوتا دلقکن.
‫دنبال حمایت برای هنرمندهای ‫سالخورده‌ی سیرک هستن.
‫توی پیری آواره‌ی خیابون می‌شیم.
‫یه درخواست برای کمک. بسیار خب.
‫اون مربی سگه.
‫- اسم سگه چیه؟ ‫- اسمش نانیه.
‫سگیه که فکر می‌کنه خرسه.
‫انزو، داره گریه می‌کنه.
‫بسیار خب.
‫چرا داره گریه می‌کنه؟
‫حتماً دلیلی داره.
‫بیننده‌های توی خونه از خودشون ‫می‌پرسن چرا داره گریه می‌کنه.
‫- تو باعث گریه‌اش می‌شی. ‫- من؟
‫این چیزیه که مادرش گفت.
‫مادرش به ما نامه نوشت ‫که بیاریمش توی برنامه.
‫- شاید عاشقت شده. ‫- اوه، بی‌خیال.
‫فکر نمی‌کنم.
‫تصویر قشنگیه.
‫آره، تصویر قشنگیه، اما...
‫نمی‌دونم برای پورتوبلو مناسب باشه یا نه.
‫ببین.
‫هنوز داره گریه می‌کنه.
‫ببخشید که این‌قدر بدبینم،
‫اما تا الان یه میلیون بیننده ‫کانال رو عوض کردن.
‫رامون فرار کرده.
‫چی؟
‫درها باز بودن.
‫- رامون؟ ‫- باید فوراً پیداش کنیم.
‫یه طوطی دیگه می‌گیریم.
‫قبلاً هرگز همچین اتفاقی نیفتاده ‫بود، اصلاً نشانه‌ی خوبی نیست!
‫طوطی باید پیدا بشه.
‫خوش اومدید، بفرمایید تو.
‫آقای تورتورا، چه افتخاری!
‫باعث خوشحالیه، پدر.
‫خوشحالی از بنده‌ست.
‫امروز صبح پیداش کردم که روی ‫یه چهارپایه‌ی دعا نشسته بود.
‫- بعدش غیبش زد. ‫- و الان؟
‫نمی‌دونم کجاست، اما مطمئنم هنوز همین‌جاست.
‫فرمانده، آروم‌تر، ترسیده.
‫اونجاست!
‫ببین چی دارم. یه جایزه.
‫اومد پایین روی زمین.
‫- آفرین پسر خوب. ‫- ایناهاش.
‫بله...
‫به خیر گذشت.
‫رم، فقط چند متر دورتر از مقر ‫سرویس اطلاعات و امنیت نظامی ایتالیا،
‫بدنه‌ی یه ماشین سوخته.
‫چیز زیادی از وینچنزو کاسیلو باقی نمونده.
‫کاسیلو که فراری بود، یکی از اعضای ‫کلیدی کامورای سازمان‌یافته‌ی جدیدِ کوتولو بود.
‫کاسیلو دست راست کوتولو بود
‫و نماینده‌ی اصلیش در ‫منطقه به حساب می‌اومد.
‫این قتل سوالات بیشتری رو ‫نسبت به جواب‌ها باقی می‌ذاره.
‫تعداد فزاینده‌ای از اعضای ‫کامورا تحت تعقیب هستن
‫و حالا مایلن که با مقامات همکاری کنن.
‫از جمله می‌تونیم به ‫پاسکواله بارا اشاره کنیم،
‫سالواتوره سان‌فیلیپو،
‫و سالواتوره ایمپراتریچه...
‫بشین. بیا غذا بخور.
‫نه، ممنون.
‫واقعاً زشته. بذارش اونجا.
‫خدای من، چرا منو به حال خودم رها کردی؟
‫پاندیکو، چی شده؟
‫می‌خوام با رئیس زندان حرف بزنم.
‫آرومم، خیلی آرومم.
‫باید قبل از اینکه منو ‫بکشن، باهاش حرف بزنم.
‫باید اعتراف کنم، وجدانم این‌طور بهم می‌گه.
‫توی نامه همه‌چیز خیلی روشنه.
‫پروفسور عزیز، در این فروپاشی همگانی،
‫تو اجازه دادی وینچنزو کاسیلو رو بکشن،
‫وفادارترین آدمت رو،
‫وارث تعیین‌شده‌ت، سوگلی‌ت رو.
‫برای یک مرد، زمان‌هایی هست
‫که شجاعت یعنی پذیرفتن ضعف.
‫تنهاییِ مطلق از آن به مرد قویه
‫چون نتیجه‌ی یک تجربه‌ی طولانیه
‫و درک عمیق‌تری از بقیه به آدم می‌ده.
‫یک عضو کامورا، اولین قربانیِ کاموراست.
‫ناپل کلانتری پاسترنگو
‫هیچ‌وقت نخواستی بفهمی که یک ‫رئیس واقعی، رئیسِ خودشه.
‫حالا گریه می‌کنی،
‫همون‌طور که من امروز دارم گریه می‌کنم.
‫پشیمونم که نکشتمت.
‫اون یکی از آدم‌های کوتولوئه.
‫معاون‌های دادستان
‫ادبیات کلاسیک می‌خونه، می‌خواد مدرک بگیره.
‫- نمی‌شه دسته‌بندی‌ش کرد. ‫- می‌فهمم.
‫بفرمایید تو.
‫بفرمایید بشینید.
‫معاون دی‌پرسیا و دی‌پیرو.
‫پاندیکو جووانی، خوش‌وقتم.
‫بشینید.
‫تایید می‌کنید که مایلید با این ‫مرجع قضایی همکاری کنید؟
‫بله، جناب قاضی.
‫اما اول می‌خوام چیزی رو روشن کنم.
‫من خائن نیستم.
‫پس چی هستی؟
‫یک عضوِ جداشده.
‫اگه اجازه بدید، جناب قاضی،
‫من مطالعه کردم، درس خوندم،
‫و می‌تونم بگم که یک خائن حرف ‫می‌زنه و همه‌چیز به دست می‌آره،
‫اما یک عضو جداشده فقط همه‌چیز رو لو می‌ده.
‫بعد از این شفاف‌سازی،
‫می‌تونیم بریم سراغ چیزهایی که می‌دونی؟
‫من حاضرم هر چی می‌دونم رو تعریف کنم
‫درباره‌ی سازمانی به اسم ‫کامورای سازمان‌یافته‌ی جدید،
‫که عضوش هستم،
‫و درباره‌ی رئیسش، رافائله کوتولو، ‫که مشاور مورد اعتمادش بودم.
‫من همه‌چیز رو می‌دونم.
‫چرا تصمیم گرفتی همکاری کنی؟
‫چون رافائله کوتولو به ما خیانت کرد.
‫و برای نجات خودش،
‫تردیدی نکرد که با دشمن‌هامون معامله کنه:
‫نووا فامیلیا و دولت.
‫پس من توبه نمی‌کنم، جدا می‌شم.
‫خوبه.
‫شروع کنیم.
‫منشی دادگاه، ثبت بشه.
‫ساعت ۱۰ صبحِ ۶ فوریه ۱۹۸۳ است.
‫دست‌ها بالا!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫یک اسم بهت نشون می‌دم.
‫این چیه؟
‫فتوکپیِ دفترچه‌ی یادداشتِ ‫مردی که بهش اشاره کردی،
‫جوزپه پوکا.
‫اون یکی از معاون‌های کوتولوئه.
‫این اسم.
‫چی می‌گی؟
‫خب؟
‫مادرم...
‫می‌خوام بدونم بهش رسیدگی شده یا نه.
‫نگران نباش.
‫متاسفانه هیچ خونه‌ی سالمی باقی نمونده،
‫اما قبلاً یک کانکس مسکونی ‫جدید بهش اختصاص دادن.
‫خب؟
‫درباره‌ی این اسم چی می‌تونی بهم بگی؟
‫بله، اون هم دست داره.
‫حتی طوطی هم دست داره؟
‫مثبته.
‫تمام ارجاعات به افراد و وقایع واقعی
‫توسط نویسندگان به صورت ‫هنری بازآفرینی شده است.
‫نقش‌های مختلف برای اهداف ‫دراماتیک بازتعریف شده‌اند.
‫هرگونه شباهت با افرادی که زندگی ‫کرده‌اند یا در حال زندگی هستند،
‫و شناسایی نشده‌اند، تصادفی است.